« El legado envenenado de Tabaré « Portada » Diez expresiones detestables »
Viernes, 14 de Noviembre de 2008Por qué le llaman refundación cuando quieren decir…Versiones Latoc Cada vez está más claro lo que entienden por deseable los partidarios de refundar el capitalismo: tener a disposición un estado que les mantenga sus negocios cuando ya no son negocio… haciéndoselo pagar a otros. Hoy mismo los propietarios de diarios piden ayudas para salvarse del fin de ciclo de su producto, cuando los mercados hace tiempo que saben que no son otra cosa que empresas de internet que aún no lo han asumido. Pero desde el canon de la SGAE a las discográficas, pasando por los editores, no faltan ejemplos cercanos en cualquier sector. La cultura es un clásico en esto de sacar de los impuestos ajenos los ingresos que no consiguió obtener en el mercado, pero hasta los inmobiliarios se acuerdan del dinero público cuando las cosas van mal. La cultura de ya que no conseguí vender, dámelo por la cara está tan extendida que da de sobra para la ironía y la parodia. No hay que escarbar demasiado bajo el discurso sensible de este neoestatalismo que auna a Público y a Sarkozy, a Cuatro y a Merkel, para encontrar una cínica captura de rentas:
Más alla de que como dice Juan Urrutia, el capitalismo no es un humanismo ni puede serlo, está claro que capturar el estado para obtener rentas que aseguren el mantenimiento de los negocios y las empresas, no sólo no es solución sino que destruiría el motor de la innovación sólo para transferir fondos a través del estado desde los particulares a las empresas a las que estos no quisieron comprar sus ofertas, manteniéndolas artificialmente. Pero no olvidemos: cuando los agricultores, los sindicatos mineros, los empresarios, los cineastas, los bancos o la prensa capturan al estado para asegurarse rentas de los demás a través de este, también son a su vez capturados por un estado cada vez más poderoso, un estado que apunta su deseo de convertirse en total, congelando precisamente aquello que lleva al fin de los privilegios, a la disipación de rentas: la libertad de movimiento, financiación y comercio por el mundo -la globalización- y el desarrollo, en libertad, de las tecnologías de la información. Cuando alguien captura al estado, nuestras libertades tanto como las posibilidades de desarrollo de la periferia capitalista son también capturadas. Así que… por qué le llaman refundación cuando quieren decir apropiación? Por qué le llaman refundación cuando quieren decir… A cada vez está mais claro o que entendem por deseable os partidários de refundar o capitalismo: ter a disposição um estado que lhes mantenha seus negócios quando já não são negócio… lho fazendo pagar a outros. Hoje mesmo os proprietários de diários pedem ajudas para salvar-se do fim de ciclo de seu produto, quando os mercados faz tempo que sabem que não são outra coisa que empresas de internet que ainda não o assumiram. Mas desde o canon da SGAE às discográficas, passando pelos editores, não faltam exemplos próximos em qualquer sector. A cultura é um clássico em isto de sacar dos impostos alheios os rendimentos que não conseguiu obter no mercado, mas até os inmobiliarios se lembram do dinheiro público quando as coisas vão mau. A cultura de já que não consegui vender, mo dá pela cara está tão estendida que dá de sobra para a ironía e a paródia. Não há que escarbar demasiado baixo o discurso sensível deste neoestatalismo que auna a Público e a Sarkozy, a Quatro e a Merkel, para encontrar uma cínica captura de rendas:
Mais alla de que como diz Juan Urrutia, o capitalismo não é um humanismo nem pode o ser, está claro que capturar o estado para obter rendas que assegurem a manutenção dos negócios e as empresas, não só não é solução senão que destruiria o motor da inovação só para transferir fundos através do estado desde os particulares às empresas às que estes não quiseram comprar suas ofertas, as mantendo artificialmente. Mas não esqueçamos: quando os agricultores, os sindicatos mineiros, os empresários, os cineastas, os bancos ou a imprensa capturam ao estado para se assegurar rendas dos demais através deste, também são a sua vez capturados por um estado a cada vez mais poderoso, um estado que aponta seu desejo de se converter ao todo , congelando precisamente aquilo que leva ao fim dos privilégios, à disipación de rendas: a liberdade de movimento, financiamento e comércio pelo mundo -a globalização- e o desenvolvimento, em liberdade, das tecnologias da informação. Quando alguém captura ao estado, nossas liberdades tanto como as possibilidades de desenvolvimento da periferia capitalista são também capturadas. Assim que… por que lhe chamam refundación quando querem dizer apropiación? Por que lhe chamam refundación quando querem dizer… Cada vez está máis claro o que entenden por desexable os partidarios de refundar o capitalismo: ter a disposición un estado que lles manteña os seus negocios cando xa non son negocio… facéndollo pagar a outros. Hoxe mesmo os propietarios de diarios piden axudas para salvarse do fin de ciclo do seu produto, cando os mercados fai tempo que saben que non son outra cousa que empresas de internet que aínda non o asumiron. Pero desde o canon da SGAE ás discográficas, pasando polos editores, non faltan exemplos próximos en calquera sector. A cultura é un clásico nisto de sacar dos impostos alleos os ingresos que non conseguiu obter no mercado, pero ata os inmobiliarios acórdanse do diñeiro público cando as cousas van mal. A cultura de xa que non conseguín vender, dámo pola cara está tan estendida que dá dabondo para a ironía e a parodia. Non hai que escarbar demasiado baixo o discurso sensible deste neoestatalismo que axunta a Público e a Sarkozy, a Catro e a Merkel, para atopar unha cínica captura de rendas:
Máis alla de que como di Juan Urrutia, o capitalismo non é un humanismo nin pode selo, está claro que capturar o estado para obter rendas que aseguren o mantemento dos negocios e as empresas, non só non é solución senón que destruiría o motor da innovación só para transferir fondos a través do estado desde os particulares ás empresas ás que estes non quixeron comprar as súas ofertas, manténdoas artificialmente. Pero non esquezamos: cando os agricultores, os sindicatos mineros, os empresarios, os cineastas, os bancos ou a prensa capturan ao estado para asegurarse rendas dos demais a través deste, tamén son á súa vez capturados por un estado cada vez máis poderoso, un estado que apunta o seu desexo de converterse en total , conxelando precisamente aquilo que leva ao fin dos privilexios, á disipación de rendas: a liberdade de movemento, financiamento e comercio polo mundo -a globalización- e o desenvolvemento, en liberdade, das tecnoloxías da información. Cando alguén captura ao estado, as nosas liberdades tanto como as posibilidades de desenvolvemento da periferia capitalista son tamén capturadas. Así que… por que lle chaman refundación cando queren dicir apropiación? Por que lle chaman refundación cando queren dicir… # # #el cada còp mai clar çò qu'entendon per deseable los partidaris de refundar lo capitalisme: aver a disposicion un estat que lor mantenga los sieus negòcis quand son pas mai negòci… en o li fasent pagar a d'autres. Uèi meteis los proprietaris de diaris demandan d'ajudas per se salvar de la fin de cicle de lo sieu produch, quand los mercats fa temps que sabon que son pas d'autra causa que d'entrepresas d'internet qu'encara pas o an assumit. Mas dempuèi lo canon de la SGAE als ostals discografic, en passant pels editors, mancan pas d'exemples prèps en quin sector que siá. La cultura es una classica en aquò de traire dels impòstes aliènes las intradas qu'atenguèt pas obténer dins lo mercat, mas fins als immobiliaris s'acòrdan dels sòus publics quand las causas van mal. La cultura de doncas qu'atenguèri pas vendre, dona-o-me per la cara es tan estenduda que dona de sobres per l'ironia e la parodia. Cal pas escarbar tròp jol discors sensible d'aqueste neoestatalismo que auna a Public e a Sarkozy, a Quatre e a Merkel, per trobar una cínica captura de rendas:
Mai alla que coma ditz Juan Urrutia, lo capitalisme es pas un humanismo ni pòt o èsser, es clar que capturar l'estat per obténer de rendas qu'asseguren la mantenença dels negòcis e las entrepresas, non solament pas es solucion mas que destruiriá lo motor de l'innovacion sonque per transferir fons a travèrs de l'estat dempuèi los particulars a las entrepresas qu'aquestes li volguèron a el pas crompar las siás ofèrtas, en las mantenent artificialmente. Mas desbrembem pas: quand los agricultors, los sindicats minaires, los empresaris, los cineastas, los bancs o la premsa capturan dins l'estat per s'assegurar de rendas dels autres a travèrs d'èst, son tanben a lo sieu còp capturat per un estat de mai en mai poderós, un estat qu'apunta lo sieu desir de se convertir en total , congelando justament aquò que pòrta a la fin dels privilègis, a la disipación de rendas: la libertat de movement, finançament e comèrci pel mond -la globalizacion- e lo desvolopament, en libertat, de las tecnologias de l'informacion. Quand quauquarrés captura dins l'estat, las nòstras libertats tant coma las possibilitats de desvolopament de la periferia capitalista son tanben capturadas. Aital que… perqué li cridan refundación quand vòlon dire apropriacion? Perqué li # # #el refundación quand vòlon dire… Cada vegada està més clar el que entenen per desitjable els partidaris de refundar el capitalisme: tenir a disposició un estat que els mantingui els seus negocis quan ja no són negoci… fent-li-ho pagar a uns altres. Avui mateix els propietaris de diaris demanen ajudes per a salvar-se de la fi de cicle del seu producte, quan els mercats fa temps que saben que no són una altra cosa que empreses d'internet que encara no ho han assumit. Però des del cànon de la SGAE a les discogràfiques, passant pels editors, no falten exemples propers en qualsevol sector. La cultura és un clàssic en això de treure dels impostos aliens els ingressos que no va aconseguir obtenir en el mercat, però fins als immobiliaris s'acorden dels diners públics quan les coses van malament. La cultura de ja que no vaig aconseguir vendre, dóna-m'ho per la cara està tan estesa que dóna de sobra per a la ironia i la parodia. No cal escarbar massa sota el discurs sensible d'aquest neoestatalismo que auna a Públic i a Sarkozy, a Quatre i a Merkel, per a trobar una cínica captura de rendes:
Més alla que com diu Juan Urrutia, el capitalisme no és un humanismo ni pot ser-ho, està clar que capturar l'estat per a obtenir rendes que assegurin el manteniment dels negocis i les empreses, no només no és solució sinó que destruiria el motor de la innovació només per a transferir fons a través de l'estat des dels particulars a les empreses a les quals aquests no van voler comprar les seves ofertes, mantenint-les artificialment. Però no oblidem: quan els agricultors, els sindicats miners, els empresaris, els cineastes, els bancs o la premsa capturen a l'estat per a assegurar-se rendes dels altres a través d'est, també són al seu torn capturats per un estat cada vegada més poderós, un estat que apunta el seu desig de convertir-se en total, congelant precisament allò que porta a la fi dels privilegis, a la disipación de rendes: la llibertat de moviment, finançament i comerç pel món -la globalització- i el desenvolupament, en llibertat, de les tecnologies de la informació. Quan algú captura a l'estat, les nostres llibertats tant com les possibilitats de desenvolupament de la perifèria capitalista són també capturades. Així que… per què li criden refundación quan volen dir apropiación? Per què li criden refundación quan volen dir…
Cada vez está más claro lo que entienden por deseable los partidarios de refundar el capitalismo: tener a disposición un estado que les mantenga sus negocios cuando ya no son negocio… haciéndoselo pagar a otros. Hoy mismo los propietarios de diarios piden ayudas para salvarse del fin de ciclo de su producto, cuando los mercados hace tiempo que saben que no son otra cosa que empresas de internet que aún no lo han asumido. Pero desde el canon de la SGAE a las discográficas, pasando por los editores, no faltan ejemplos cercanos en cualquier sector. La cultura es un clásico en esto de sacar de los impuestos ajenos los ingresos que no consiguió obtener en el mercado, pero hasta los inmobiliarios se acuerdan del dinero público cuando las cosas van mal. La cultura de ya que no conseguí vender, dámelo por la cara está tan extendida que da de sobra para la ironía y la parodia. No hay que escarbar demasiado bajo el discurso sensible de este neoestatalismo que auna a Público y a Sarkozy, a Cuatro y a Merkel, para encontrar una cínica captura de rentas:
Más alla de que como dice Juan Urrutia, el capitalismo no es un humanismo ni puede serlo, está claro que capturar el estado para obtener rentas que aseguren el mantenimiento de los negocios y las empresas, no sólo no es solución sino que destruiría el motor de la innovación sólo para transferir fondos a través del estado desde los particulares a las empresas a las que estos no quisieron comprar sus ofertas, manteniéndolas artificialmente. Pero no olvidemos: cuando los agricultores, los sindicatos mineros, los empresarios, los cineastas, los bancos o la prensa capturan al estado para asegurarse rentas de los demás a través de este, también son a su vez capturados por un estado cada vez más poderoso, un estado que apunta su deseo de convertirse en total, congelando precisamente aquello que lleva al fin de los privilegios, a la disipación de rentas: la libertad de movimiento, financiación y comercio por el mundo -la globalización- y el desarrollo, en libertad, de las tecnologías de la información. Cuando alguien captura al estado, nuestras libertades tanto como las posibilidades de desarrollo de la periferia capitalista son también capturadas. Así que… por qué le llaman refundación cuando quieren decir apropiación? Guardado por David de Ugarte en su moleskine a las 11:43 am
En otros blogs este post recibió las siguientes referencias (URI de Trackback)
ComentariosTout ce qui n'est point nouveau dans un temps d'innovation est pernicieux ~ Saint Just « El legado envenenado de Tabaré « Portada » Diez expresiones detestables »
Salvo indicación o advertencia en contrario, el autor de todas las entradas de este blog hace devolución expresa de ellas al Dominio Público
|
|
Lo dijo Nietzsche: “cuando contemplas el abismo el tiempo suficiente, el abismo también te contempla”.
Leer tu post y el de Maki de forma consecutiva es una buena forma de ir cerrando la mañana del viernes
Lo curioso es que los escribimos de forma paralela y simultánea! Y los publicamos de forma prácticamente simultánea también.
Tengo que hacer un minipost enlazando a su post, la verdad es que es muy bueno.