« La mediocridad en la que estamos inmersos « Portada » La Matriz crece y cambia »
Viernes, 7 de Noviembre de 2008Teodorico tiene tromboflebitisVersiones Latoc Ayer se preguntaba Javier si la vieja Roma no sería una Venecia con el Senado como consejo de administración. A mi juicio no anda nada desencaminado. Y sobre todo da las claves para entender cómo las formas organizativas del crecimiento condicionan las posibilidades de supervivencia de una empresa, un modo de vida, un conjunto de valores… o una red neoveneciana como Exploradores Electrónicos. Siguiendo toda una tradición historiográfica Javier plantea el punto nodal de la decadencia romana que habría de llevar al feudalismo en el Edicto de Teodorico (503 dEC). Este edicto supone el paso del principio de personalidad (la ley se aplica en función de a qué identidad perteneces) al principio de territorialidad (se te aplica la ley de la administración estatal en la que resides/tienen lugar los hechos). Lo importante es que con el principio de territorialidad la identidad se supedita y se subsume en el territorio. Todo principio de territorialidad genera fuerzas centrífugas e identidades diferenciadas. Por eso cuando Javier hace su pregunta está planteando en realidad qué forma de organización darle al crecimiento para que no genere centralización sino que refuerce la distribución. Y entonces tenemos que ir más atrás en la Historia… La expansión romana fue una expansión centralizada: Roma conquistaba e integraba sometiendo. Un modelo opuesto al de los griegos, cuyas colonias en la Magna Grecia se convertirían en poleis independientes y prósperas, ciudades estado con notable peso en la gran red comercial, política -y filosófica- griega. En el modelo de expansión griega la identidad ciudadana y real, de miembro del demos de la polis pudo convivir con una identidad imaginaria más amplia pero operativa: ser griego… pero el modelo sólo era operativo mientras las rutas comerciales y la movilidad de los comerciantes entre las polis del centro y las de la periferia fue alta. Y así es en las organizaciones hoy: el multilocalismo si no da paso al transnacionalismo acaba feudalizando el espacio social y finalmente… fracturándolo. La clave de la supervivencia de cualquier entorno multiterritorial es la movilidad geográfica, funcional y social de sus élites. ¿Se imaginan la potencia de una identidad a la griega, sustentada por nodos autónomos, un tercio siempre flotante de sus cuadros yendo de un lado a otro y un medio de comunicación distribuido y ágil? Sí, así serán las nuevas venecias. Y en otro orden, respondiendo a Javier cuando plantea:
Mi respuesta es decididamente afirmativa. De hecho, hoy ya vemos como algunas transnacionales y más de una gran ONG ya hacen valer, de facto, un cierto principio de personalidad, negociando y exonerando a sus directivos y cooperantes del sometimiento a los sistemas judiciales locales en más de una ocasión, usando su potencia económica o incluso pasando a mayores vía subcontratación. Teodorico definitivamente sufre tromboflebitis y soy de los que cree que el equipo médico habitual sólo puede gestionar la agonía… y empeorar las cosas. Teodorico tiene tromboflebitis Ontem perguntava-se Javier se a velha Roma não seria uma Veneza com o Senado como conselho de administração. A meu julgamento não anda nada desencaminado. E sobretudo dá finque-las para entender como as formas organizativas do crescimento condicionan as possibilidades de sobrevivência de uma empresa, um modo de vida, um conjunto de valores… ou uma rede neoveneciana como Exploradores Electrónicos. Seguindo toda uma tradição historiográfica Javier propõe o ponto nodal da decadência romana que teria de levar ao feudalismo no Edicto de Teodorico (503 dEC). Este edicto supõe o passo do princípio de personalidade (a lei aplica-se em função da que identidade pertences) ao princípio de territorialidad (se te aplica a lei da administração estatal na que resides/têm lugar os factos). O importante é que com o princípio de territorialidad a identidade se supedita e se subsume no território. Todo princípio de territorialidad gera forças centrífugas e identidades diferenciadas. Por isso quando Javier faz sua pergunta está a propor em realidade que forma de organização lhe dar ao crescimento para que não gere centralización senão que reforce a distribuição. E então temos que ir mais atrás na História… A expansão romana foi uma expansão centralizada: Roma conquistava e integrava submetendo. Um modelo oposto ao dos gregos, cujas colónias na Magna Grécia converter-se-iam em poleis independentes e prósperas, cidades estado com notável peso na grande rede comercial, política -e filosófica- grega. No modelo de expansão grega a identidade cidadã e real, de membro do dêmos da polis pôde conviver com uma identidade imaginaria mais ampla mas operativa: ser grego… mas o modelo só era operativo enquanto as rotas comerciais e a movilidad dos comerciantes entre as polis do centro e as da periferia foi alta. E assim é nas organizações hoje: o multilocalismo se não dá passo ao transnacionalismo acaba feudalizando o espaço social e finalmente… o fracturando. Finque-a da sobrevivência de qualquer meio multiterritorial é a movilidad geográfica, funcional e social de suas elites. Imaginam-se a potência de uma identidade à grega, sustentada por nodos autónomos, um terço sempre flotante de seus quadros indo de um lado a outro e um médio de comunicação distribuído e ágil? Sim, assim serão as novas venecias. E em outro ordem, respondendo a Javier quando propõe:
Minha resposta é decididamente afirmativa. De facto, hoje já vemos como algumas multinacionais e mais de uma grande ONG já fazem valer, de facto, um verdadeiro princípio de personalidade , negociando e exonerando a seus directores e cooperantes do sometimiento aos sistemas judiciais locais em mais de uma ocasião, usando sua potência económica ou inclusive passando a maiores via subcontratación. Teodorico definitivamente sofre tromboflebitis e sou dos que acha que a equipa médica habitual só pode gestionar a agonia… e piorar as coisas. Teodorico tem tromboflebitis Onte preguntábase Javier si a vella Roma non sería unha Venecia co Senado como consello de administración. Ao meu xuízo non anda nada desencaminado. E sobre todo dá as claves para entender como as formas organizativas do crecemento condicionan as posibilidades de supervivencia dunha empresa, un modo de vida, un conxunto de valores… ou unha rede neoveneciana como Exploradores Electrónicos. Seguindo toda unha tradición historiográfica Javier suscita o punto nodal da decadencia romana que habería de levar ao feudalismo no Edicto de Teodorico (503 dEC). Este edicto supón o paso do principio de personalidade (a lei aplícase en función da que identidade pertences) ao principio de territorialidad (#aplicar a lei da administración estatal na que resides/teñen lugar os feitos). O importante é que co principio de territorialidad a identidade supedítase e se subsume no territorio. Todo principio de territorialidad xera forzas centrífugas e identidades diferenciadas. Por iso cando Javier fai a súa pregunta está suscitando en realidade que forma de organización darlle ao crecemento para que non xere centralización senón que reforce a distribución. E entón temos que ir máis atrás na Historia… A expansión romana foi unha expansión centralizada: Roma conquistaba e integraba sometendo. Un modelo oposto ao dos gregos, cuxas colonias na Magna Grecia converteríanse en poleis independentes e prósperas, cidades estado con notable peso na gran rede comercial, política -e filosófica- grega. No modelo de expansión grega a identidade cidadá e real, de membro do deamos da polis puido convivir cunha identidade imaxinaria máis ampla pero operativa: ser grego… pero o modelo só era operativo mentres as rutas comerciais e a movilidad dos comerciantes entre as polis do centro e as da periferia foi alta. E así é nas organizacións hoxe: o multilocalismo si non dá paso ao transnacionalismo acaba feudalizando o espazo social e finalmente… fracturándoo. A clave da supervivencia de calquera contorna multiterritorial é a movilidad xeográfica, funcional e social das súas élites. Imaxínanse a potencia dunha identidade á grega, sustentada por nodos autónomos, un terzo sempre flotante dos seus cadros indo dun lado a outro e un medio de comunicación distribuído e áxil? Si, así serán as novas venecias. E noutra orde, respondendo a Javier cando suscita:
A miña resposta é decididamente afirmativa. De feito, hoxe xa vemos como algunhas transnacionales e máis dunha gran ONG xa fan valer, de facto, un certo principio de personalidade , negociando e exonerando aos seus directivos e cooperantes do sometimiento aos sistemas xudiciais locais en máis dunha ocasión, usando a súa potencia económica ou ata pasando a maiores vía subcontratación. Teodorico definitivamente sofre tromboflebitis e son dos que cre que o equipo médico habitual só pode gestionar a agonía… e empeorar as cousas. Teodorico ten tromboflebitis Ahir es preguntava Javier si la vella Roma no seria una Venècia amb el Senat com consell d'administració. Al meu judici no camina res desencaminado. I sobretot dóna les claus per a entendre com les formes organizativas del creixement condicionen les possibilitats de supervivència d'una empresa, una manera de vida, un conjunt de valors… o una xarxa neoveneciana com Exploradors Electrònics. Seguint tota una tradició historiográfica Javier planteja el punt nodal de la decadència romana que hauria de portar al feudalismo en el Edicto de Teodorico (503 dEC). Aquest edicto suposa el pas del principi de personalitat (la llei s'aplica en funció de quina identitat pertanys) al principi de territorialidad (se t'aplica la llei de l'administració estatal en la qual resideixes/tenen lloc els fets). L'important és que amb el principi de territorialidad la identitat se supedita i es subsume en el territori. Tot principi de territorialidad genera forces centrífugas i identitats diferenciades. Per això quan Javier fa la seva pregunta està plantejant en realitat quina forma d'organització donar-li al creixement perquè no generi centralización sinó que reforci la distribució. I llavors hem d'anar més enrere en la Història… L'expansió romana va ser una expansió centralitzada: Roma conquistava i integrava sotmetent. Un model oposat al dels grecs, les colònies dels quals en la Magna Grècia es convertirien en poleis independents i prósperas, ciutats estat amb notable pes en la gran xarxa comercial, política -i filosòfica- grega. En el model d'expansió grega la identitat ciutadana i real, de membre del donem de la polis va poder conviure amb una identitat imaginària més àmplia però operativa: ser grec… però el model només era operatiu mentre les rutes comercials i la mobilitat dels comerciants entre les polis del centre i les de la perifèria va ser alta. I així és en les organitzacions avui: el multilocalismo si no dóna pas al transnacionalismo acaba feudalizando l'espai social i finalment… fracturant-ho. La clau de la supervivència de qualsevol entorn multiterritorial és la mobilitat geogràfica, funcional i social de les seves elits. S'imaginen la potència d'una identitat a la grega, sustentada per nodes autònoms, un terç sempre flotant dels seus quadres anant d'un costat a un altre i un mig de comunicació distribuït i àgil? Sí, així seran les noves venecias. I en un altre ordre, responent a Javier quan planteja:
La meva resposta és decididamente afirmativa. De fet, avui ja veiem com algunes transnacionales i més d'una gran ONG ja fan valer, de facto, un cert principi de personalitat, negociant i exonerando als seus directius i cooperantes de la submissió als sistemes judicials locals en més d'una ocasió, usant la seva potència econòmica o fins i tot passant a majors via subcontratación. Teodorico definitivament sofreix tromboflebitis i sóc dels quals creu que l'equip mèdic habitual només pot gestionar l'agonia… i empitjorar les coses. Teodorico té tromboflebitis
Ayer se preguntaba Javier si la vieja Roma no sería una Venecia con el Senado como consejo de administración. A mi juicio no anda nada desencaminado. Y sobre todo da las claves para entender cómo las formas organizativas del crecimiento condicionan las posibilidades de supervivencia de una empresa, un modo de vida, un conjunto de valores… o una red neoveneciana como Exploradores Electrónicos. Siguiendo toda una tradición historiográfica Javier plantea el punto nodal de la decadencia romana que habría de llevar al feudalismo en el Edicto de Teodorico (503 dEC). Este edicto supone el paso del principio de personalidad (la ley se aplica en función de a qué identidad perteneces) al principio de territorialidad (se te aplica la ley de la administración estatal en la que resides/tienen lugar los hechos). Lo importante es que con el principio de territorialidad la identidad se supedita y se subsume en el territorio. Todo principio de territorialidad genera fuerzas centrífugas e identidades diferenciadas. Por eso cuando Javier hace su pregunta está planteando en realidad qué forma de organización darle al crecimiento para que no genere centralización sino que refuerce la distribución. Y entonces tenemos que ir más atrás en la Historia… La expansión romana fue una expansión centralizada: Roma conquistaba e integraba sometiendo. Un modelo opuesto al de los griegos, cuyas colonias en la Magna Grecia se convertirían en poleis independientes y prósperas, ciudades estado con notable peso en la gran red comercial, política -y filosófica- griega. En el modelo de expansión griega la identidad ciudadana y real, de miembro del demos de la polis pudo convivir con una identidad imaginaria más amplia pero operativa: ser griego… pero el modelo sólo era operativo mientras las rutas comerciales y la movilidad de los comerciantes entre las polis del centro y las de la periferia fue alta. Y así es en las organizaciones hoy: el multilocalismo si no da paso al transnacionalismo acaba feudalizando el espacio social y finalmente… fracturándolo. La clave de la supervivencia de cualquier entorno multiterritorial es la movilidad geográfica, funcional y social de sus élites. ¿Se imaginan la potencia de una identidad a la griega, sustentada por nodos autónomos, un tercio siempre flotante de sus cuadros yendo de un lado a otro y un medio de comunicación distribuido y ágil? Sí, así serán las nuevas venecias. Y en otro orden, respondiendo a Javier cuando plantea:
Mi respuesta es decididamente afirmativa. De hecho, hoy ya vemos como algunas transnacionales y más de una gran ONG ya hacen valer, de facto, un cierto principio de personalidad, negociando y exonerando a sus directivos y cooperantes del sometimiento a los sistemas judiciales locales en más de una ocasión, usando su potencia económica o incluso pasando a mayores vía subcontratación. Teodorico definitivamente sufre tromboflebitis y soy de los que cree que el equipo médico habitual sólo puede gestionar la agonía… y empeorar las cosas. Guardado por David de Ugarte en su moleskine a las 9:38 pm
ComentariosSi crees que puedes aportar algo interesante deja un comentario...Debes estar logueado con tu OpenID para postear. Tout ce qui n'est point nouveau dans un temps d'innovation est pernicieux ~ Saint Just « La mediocridad en la que estamos inmersos « Portada » La Matriz crece y cambia »
Salvo indicación o advertencia en contrario, el autor de todas las entradas de este blog hace devolución expresa de ellas al Dominio Público
|
|
q
Perdona el off-topic… Estaba probando el gravatar.
Un abrazo.
(Ya actualicé wp y tenías razón)