« El macartismo entre nosotros « Portada » Enlaces, visitas y estructura de la blogsfera »
Miércoles, 22 de Febrero de 2006No me enviéis correo postalVersiones Latoc August Bebel seguramente fue el teórico más influyente de la socialdemocracia hasta la gran Guerra. Su modelo era el de una democracia parlamentaria en el que los negocios privados serían reducidos a lo anecdótico mediante la paulatina absorción por el estado del conjunto de los sectores económicos. Cuando sus contradictores le espetaban que un capitalismo de estado de ese tipo, por muy democrático que fuera su sistema representativo, no podría funcionar, Bebel respondía:
En el fondo de su respuesta había una cierta imagen de Correos, una imagen que se ha transmitido hasta hace poco: Correos era la joya de la corona del Estado, no sólo por la confianza que inspiraba a los ciudadanos, sino porque expresaba los valores de cohesión social y territorial en los que se legitimaba. Correos, una red de distribución descentralizada de arriba a abajo -no distribuida- con cobertura en todo el territorio nacional, podría ser más lenta, pero era eficiente, segura, barata y universal. Era el ideal de servicio público. Servicio sostenido en una verdadera fé: el secreto y el derecho universal a las comunicaciones. A todos nos han perdido paquetes navideños en Correos. Todos hemos sospechado, y aunque evidentemente esto se ha confirmado cuando hemos visto carteros heridos en su propia casa por cartas bomba que habían sustraido del reparto pensando que eran regalos de empresa, todos guardábamos un cierto cariño al viejo monstruo. Hoy cuando llego el cartero, una señora de unos cuarenta y pico años, al portal de nuestra nueva sede/casa, bajé a presentarme para decirle que aunque nuestro casero aún no haya puesto los buzones, nosotros estamos y recibimos aquí ya nuestra correspondencia. La señora, con malas maneras me indicó que mientras no hubiera buzones devolvería la correspondencia al remitente. De nada valió identificarme y ofrecerme a bajar corriendo las escaleras cada vez que viniera. Ni siquiera el que tenía en el momento me lo dió. Subí de vuelta a casa contrariado y cuando llegué me di cuenta de que, al identificarme, ella tenía la obligación de entregarme el correo que tuviera para mi, hubiera o no buzón. Bajé corriendo de nuevo y le encontré en el portal de al lado. Sin remedio: Otra vez las malas maneras. No pude evitar enfadarme y pedirle su identificación, nombre, número o lo que fuera para poder reclamar que me entregaran mis cartas. Como ya era previsible a esas alturas, se negó no sólo a entregarme mi correspondencia, sino a darme su nombre para que pudiera poner una queja o abrir un procedimiento por el que sus superiores le hicieran entregarme mi correo. Al final acabamos en la central. El jefe de la sección de Correos del barrio no me dió oportunidad para hacer una queja escrita, pero encontró una solución salomónica: Nos guardarán el correo en la oficina de distrito e iremos a recogerlo allí como si tuviésemos un apartado postal. La señora cartero se sale con la suya y no me entrega el correo, pero yo al menos puedo recibirlo aunque sea fuera de mi domicilio. Volvía a casa y pensaba que Correos, el socialismo y las redes descentralizadas en general agonizan por esa marea de pequeñas o grandes arbitrariedades que permiten a los nodos y que al final -como pasó con el servicio militar- la sociedad acaba por no perdonarles. Igual que la mili desapareció porque nadie quería ser víctima de las arbitrariedades del cabo o sargento de turno, hoy por cada carta enviada por el sistema postal público se envían casi 10 emails. Todo un síntoma: el correo electrónico funciona sobre una red distribuida. Una red que a que a diferencia de Correos es robusta por si misma: en principio no hay cartero o central que pueda ponerte un filtro por mucho que en algunos casos sea posible cuando menos trazarte. El caso es que a diferencia de Bebel, los contemporáneos ya no nos creemos que la garantía estatal compense la posición de poder de los nodos, las consecuencias de que tengan un día malhumorado o no hagan bien su trabajo. Y ellos lo saben. Por cierto, no nos enviéis correo postal. Mejor que no. No me enviéis correo postal August Bebel seguramente foi o teórico mais influente da socialdemocracia até a grande Guerra. Seu modelo era o de uma democracia parlamentar no que os negócios privados seriam reduzidos ao anecdótico mediante a paulatina absorción pelo estado do conjunto dos sectores económicos. Quando seus contradictores lhe espetaban que um capitalismo de estado desse tipo, por muito democrático que fosse seu sistema representativo, não poderia funcionar, Bebel respondia:
No fundo de sua resposta tinha uma certa imagem de Correios, uma imagem que se transmitiu até faz pouco: Correios era a jóia da coroa do Estado, não só pela confiança que inspirava aos cidadãos, senão porque expressava os valores de coesão social e territorial nos que se legitimaba. Correios, uma rede de distribuição descentralizada de acima a abaixo -não distribuída- com cobertura em todo o território nacional, poderia ser mais lenta, mas era eficiente, segura, barata e universal. Era o ideal de serviço público. Serviço sustentado numa verdadeira fé: o segredo e o direito universal às comunicações. A todos nos perderam pacotes navideños em Correios. Todos suspeitámos, e ainda que evidentemente isto se confirmou quando vimos carteiros feridos em sua própria casa por cartas bomba que tinham sustraido da partilha pensando que eram presentes de empresa, todos guardávamos um verdadeiro cariño ao velho monstro. Hoje quando chego o carteiro, uma senhora de uns quarenta e pico anos, ao portal de nossa nova sede/casa, baixei a me apresentar para lhe dizer que ainda que nosso caseiro ainda não tenha posto os buzones, nós estamos e recebemos aqui já nossa correspondência. A senhora, com más maneiras indicou-me que enquanto não tivesse buzones devolveria a correspondência ao remitente. De nada valeu me identificar e me oferecer a baixar correndo as escadas a cada vez que viesse. Nem sequer o que tinha no momento mo dió. Subi de volta a casa contrariado e quando cheguei me dei conta de que, ao me identificar, ela tinha a obrigação de me entregar o correio que tivesse para meu, tivesse ou não buzón. Baixei correndo de novo e encontrei-lhe no portal da o lado. Sem remédio: Outra vez as más maneiras. Não pude evitar me enfadar e lhe pedir sua identificação, nome, número ou o que fosse para poder reclamar que me entregassem minhas cartas. Como já era previsível a essas alturas, se negou não só a me entregar minha correspondência, senão a me dar seu nome para que pudesse pôr uma queixa ou abrir um procedimento pelo que seus superiores lhe fizessem me entregar meu correio. Ao final acabamos na central. O chefe da secção de Correios do bairro não me dió oportunidade para fazer uma queixa escrita, mas encontrou uma solução salomónica: Guardar-nos-ão o correio no escritório de distrito e iremos recolhê-lo ali como se tivéssemos um apartado postal. A senhora carteiro sai-se com a sua e não me entrega o correio, mas eu ao menos posso o receber ainda que seja fosse de meu domicílio. Voltava a casa e pensava que Correios, o socialismo e as redes descentralizadas em general agonizan por essa maré de pequenas ou grandes arbitrariedades que permitem aos nodos e que ao final -como passou com o serviço militar- a sociedade acaba por não lhes perdoar. Igual que a mili desapareceu porque ninguém queria ser vítima das arbitrariedades do cabo ou sargento de turno, hoje pela cada carta enviada pelo sistema postal público se enviam quase 10 emails. Todo um sintoma: o correio electrónico funciona sobre uma rede distribuída. Uma rede que a que a diferença de Correios é robusta por se mesma: em princípio não há carteiro ou central que possa te pôr um filtro por muito que em alguns casos seja possível quando menos te traçar. O caso é que a diferença de Bebel, os contemporâneos já não nos achamos que a garantia estatal compense a posição de poder dos nodos, as consequências de que tenham num dia malhumorado ou não façam bem seu trabalho. E eles o sabem. Por verdadeiro, não nos envieis correio postal. Melhor que não. Não me envieis correio postal August Bebel seguramente foi o teórico máis influyente da socialdemocracia ata a gran Guerra. O seu modelo era o dunha democracia parlamentaria no que os negocios privados serían reducidos ao anecdótico mediante a paulatina absorción polo estado do conxunto dos sectores económicos. Cando os seus contradictores espetábanlle que un capitalismo de estado dese tipo, por moi democrático que fose o seu sistema representativo, non podería funcionar, Bebel respondía:
No fondo da súa resposta había una certa imaxe de Correos, unha imaxe que se transmitiu ata hai pouco: Correos era a xoia da coroa do Estado, non só pola confianza que inspiraba aos cidadáns, senón porque expresaba os valores de cohesión social e territorial nos que se legitimaba. Correos, unha rede de distribución descentralizada de arriba a abaixo -non distribuída- con cobertura en todo o territorio nacional, podería ser máis lenta, pero era eficiente, segura, barata e universal. Era o ideal de servizo público. Servizo sostido nunha verdadeira fé: o segredo e o dereito universal ás comunicacións. A todos perdéronnos paquetes navideños en Correos. Todos sospeitamos, e aínda que evidentemente isto confirmouse cando vimos carteros feridos na súa propia casa por cartas bomba que habían sustraido do reparto pensando que eran agasallos de empresa, todos gardabamos un certo agarimo ao vello monstro. Hoxe cando chego o cartero, unha señora duns corenta e pico anos, ao portal da nosa nova sé/casa, baixei a presentarme para dicirlle que aínda que o noso casero aínda non poña os buzones, nós estamos e recibimos aquí xa a nosa correspondencia. A señora, con malos xeitos indicoume que mentres non houbese buzones devolvería a correspondencia ao remitente. De nada valeu identificarme e ofrecerme a baixar correndo as escaleiras cada vez que viñese. Nin sequera o que tiña no momento mo dió. Subín de volta a casa contrariado e cando cheguei deime conta de que, ao identificarme, ela tiña a obrigación de entregarme o correo que tivese para o meu, houbese ou non buzón. Baixei correndo de novo e atopeille no portal de á beira. Sen remedio: Outra vez os malos xeitos. Non puiden evitar enfadarme e pedirlle a súa identificación, nome, número ou o que fose para poder reclamar que me entregasen as miñas cartas. Como xa era previsible a esas alturas, negouse non só a entregarme a miña correspondencia, senón a darme o seu nome para que puidese poñer unha queixa ou abrir un procedemento polo que os seus superiores fixésenlle entregarme o meu correo. Ao final acabamos na central. O xefe da sección de Correos do barrio non me dió oportunidade para facer unha queixa escrita, pero atopou unha solución salomónica: Gardarannos o correo na oficina de distrito e iremos a recollelo alí coma se tivésemos un apartado postal. A señora cartero sáese coa súa e non me entrega o correo, pero eu polo menos podo recibilo aínda que sexa fóra do meu domicilio. Volvía a casa e pensaba que Correos, o socialismo e as redes descentralizadas en xeral agonizan por esa marea de pequenas ou grandes arbitrariedades que permiten aos nodos e que ao final -como pasou co servizo militar- a sociedade acaba por non perdoarlles. Igual que a mili desapareceu porque ninguén quería ser vítima das arbitrariedades do cabo ou sarxento de quenda, hoxe por cada carta enviada polo sistema postal público envíanse case 10 emails. Todo un síntoma: o correo electrónico funciona sobre unha rede distribuída. Unha rede que a que a diferenza de Correos é robusta por si mesma: en principio non hai cartero ou central que poida poñerche un filtro por moito que nalgúns casos sexa posible cando menos trazarche. O caso é que a diferenza de Bebel, os contemporáneos xa non nos creemos que a garantía estatal compense a posición de poder dos nodos, as consecuencias de que teñan un día malhumorado ou non fagan ben o seu traballo. E eles sábeno. Por certo, non nos enviedes correo postal. Mellor que non. Non me enviedes correo postal August Bebel # # #el segurament lo teoric mai influyente de la socialdemocracia fins a la granda Guèrra. Lo sieu modèl èra lo d'una democracia parlamentària que los negòcis privats serián en el redusits a çò anecdótico mejançant la paulatina absorción per l'estat de l'ensemble dels sectors economics. Quand los sieus contradictores li lançavan qu'un capitalisme d'estat d'aqueste tipe, per fòrça democratic que foguèsse lo sieu sistèma representatiu, poiriá pas foncionar, Bebel respondiá:
En lo fons de la siá responsa aviá òm cèrta image de Corrièrs, una image que s'es transmés fins a adès: de Corrièrs èran la jòia de la corona de l'Estat, non solament per la confidança qu'inspirava als ciutadans, mas pr'amor qu'exprimissiá las valors de coesion sociala e territoriala que se legitimava en el. Corrièrs, una ret de distribucion descentralizada de naut a #baish -pas -distribuida- amb cobertura en tot lo territòri nacional, poiriá èsser mai lenta, mas èra eficienta, segura, bon mercat e universala. Èra l'ideal de servici public. Servici sostengut en una veritabla fé: lo secrèt e lo drech universal a las comunicacions. A totes nos an perdut de paquets navideños en de Corrièrs. Totes avèm suspectat, e e mai se evidentament aquò s'es confirmat quand avèm vist carteros de ferits dins lo sieu pròpri ostal per de cartas pompa qu'avián sustraido del despartiment en pensant qu'èran de presents d'entrepresa, totes gardàvem un cèrt cariño al vièlh monstre. Uèi quand arribi lo cartero, una madama d'unes quaranta e piqui d'ans, dins lo portal de la nòstra nòva sedença/marida, davalèri a me presentar per li dire qu'e mai se lo nòstre proprietari encara pas aja ponut las bóstias, nosautres sèm e recebèm aicí ja la nòstra correspondéncia. La madama, amb de dolentas manièras m'indiquèt que mentre aguès pas de bóstias retornariá la correspondéncia al remitente. De valguèt brica m'identificar e m'ofrir a davalar en corrent las escalas cada còp que venguèsse. Quitament pas eth quau aviá en lo moment o me dió. Pugèri de torn dins ostal contrariado e quand arribèri m'avisèri que, al m'identificar, ela aviá l'obligacion de me liurar lo corrièr qu'aguès per lo mieu, aguès o pas bóstia. Davalèri en corrent de nòu e li trobèri dins lo portal d'al bòrd. Sens remèdi: Un autre còp las dolentas manièras. Poguèri pas evitar enfadarme e li demandar la siá identificacion, nom, nombre o çò que foguèsse per poder reclamar que me liurèsson las miás cartas. Coma èra ja previsible a aquestas nautors, se neguèc non solament a me liurar la miá correspondéncia, mas a me donar lo sieu nom per que poguèsse póner un planh o dobrir un procediment que los sieus superiors li faguèsson per el me liurar lo mieu corrièr. Acabam a la fin en la centrala. Lo cap de la seccion de Corrièrs del quartièr pas me dió oportunitat per far un planh escrich, mas trobèt una solucion salomónica: Nos gardaràn lo corrièr en lo burèu de districte e o anarem apletar ailà coma s'aguèssem un apartat postal. La madama cartero se sort amb la siá e me liura pas lo corrièr, mas ieu pòdi almens o recebre e mai se siá foguèsse de la miá abitança. Tornava dins ostal e pensava que de Corrièrs, lo socialisme e las rets descentralizadas agonizan en general per aquesta marea de pichonas o grandas arbitrariedades que permeton als nodos e qu'a la fin -coma passèt amb lo servici militar- la societat acaba per lor perdonar pas. Aital coma la mili despareguèt pr'amor que degun voliá èsser victima de las arbitrariedades del cap o sergent de torn, uèi per cada carta enviada pel sistèma postal public s'envien gaireben 10 emails. Tot un simptòma: lo corrièr electronic fonciona envolopa una ret distribuida. Una ret qu'a qu'a diferéncia de Corrièrs es robusta per se meteissa: en principi i a pas cartero o centrala que pòsca te póner un filtre per fòrça qu'en qualques cases siá possible quand mens trazarte. Lo cas es qu'a diferéncia de Bebel, los contemporanèus nos cresèm pas mai que lo gatge estatal compense la posicion de poder dels nodos, las consequéncias qu'ajan un jorn malhumorado o fagan pas plan lo sieu trabalh. E eles o sabon. Per cèrt, nos envietz pas corrièr postal. # que pas. me # # #el pas corrièr postal August Bebel segurament va ser el teòric més influent de la socialdemocracia fins a la gran Guerra. El seu model era el d'una democràcia parlamentària en el qual els negocis privats serien reduïts al anecdótico mitjançant la paulatina absorció per l'estat del conjunt dels sectors econòmics. Quan els seus contradictores li espetaban que un capitalisme d'estat d'aquest tipus, per molt democràtic que fos el seu sistema representatiu, no podria funcionar, Bebel responia:
En el fons de la seva resposta hi havia una certa imatge de Correus, una imatge que s'ha transmès fins a fa poc: Correus era la joia de la corona de l'Estat, no només per la confiança que inspirava als ciutadans, sinó perquè expressava els valors de cohesió social i territorial en els quals es legitimava. Correus, una xarxa de distribució descentralizada d'a dalt a a baix -no distribuïda- amb cobertura en tot el territori nacional, podria ser més lenta, però era eficient, segura, barata i universal. Era l'ideal de servei públic. Servei sostingut en una veritable fé: el secret i el dret universal a les comunicacions. A tots ens han perdut paquets nadalencs en Correus. Tots hem sospitat, i encara que evidentment això s'ha confirmat quan hem vist carters ferits en la seva pròpia casa per cartes bomba que havien sustraido del repartiment pensant que eren regals d'empresa, tots guardàvem un cert afecte al vell monstre. Avui quan arribo el carter, una senyora d'uns quaranta i pico anys, al portal de la nostra nova seu/casa, vaig baixar a presentar-me per a dir-li que encara que el nostre propietari encara no hagi posat les bústies, nosaltres estem i rebem aquí ja la nostra correspondència. La senyora, amb males maneres em va indicar que mentre no hi hagués bústies retornaria la correspondència al remitent. De gens va valer identificar-me i oferir-me a baixar corrent les escales cada vegada que vingués. Ni tan sols el qual tenia en el moment m'ho dió. Vaig pujar de volta a casa contrariado i quan vaig arribar em vaig adonar que, a l'identificar-me, ella tenia l'obligació de lliurar-me el correu que tingués per al meu, hi hagués o no bústia. Vaig baixar corrent de nou i li vaig trobar en el portal del costat. Sense remei: Una altra vegada les males maneres. No vaig poder evitar enfadar-me i demanar-li la seva identificació, nom, nombre o el que fos per a poder reclamar que em lliuressin les meves cartes. Com ja era previsible a aquestes altures, es va negar no només a lliurar-me la meva correspondència, sinó a donar-me el seu nom perquè pogués posar una queixa o obrir un procediment pel qual els seus superiors li fessin lliurar-me el meu correu. Al final acabem en la central. El cap de la secció de Correus del barri no em dió oportunitat per a fer una queixa escrita, però va trobar una solució salomónica: Ens guardaran el correu en l'oficina de districte i anirem a recollir-ho allí com si tinguéssim un apartat postal. La senyora carter se surt amb la seva i no em lliura el correu, però jo almenys puc rebre-ho encara que sigui fos del meu domicili. Tornava a casa i pensava que Correus, el socialisme i les xarxes descentralizadas en general agonizan per aquesta marea de petites o grans arbitrarietats que permeten als nodes i que al final -com va passar amb el servei militar- la societat acaba per no perdonar-los. Igual que la mili va desaparèixer perquè ningú volia ser víctima de les arbitrarietats del cap o sergent de torn, avui per cada carta enviada pel sistema postal públic s'envien gairebé 10 emails. Tot un símptoma: el correu electrònic funciona sobre una xarxa distribuïda. Una xarxa que al fet que a diferència de Correus és robusta per si mateixa: en principi no hi ha carter o central que pugui posar-te un filtre per molt que en alguns casos sigui possible si més no traçar-te. El cas és que a diferència de Bebel, els contemporanis ja no ens creiem que la garantia estatal compensi la posició de poder dels nodes, les conseqüències que tinguin un dia malhumorado o no facin bé el seu treball. I ells ho saben. Per cert, no ens envieu correu postal. Millor que no. No m'envieu correu postal
August Bebel seguramente fue el teórico más influyente de la socialdemocracia hasta la gran Guerra. Su modelo era el de una democracia parlamentaria en el que los negocios privados serían reducidos a lo anecdótico mediante la paulatina absorción por el estado del conjunto de los sectores económicos. Cuando sus contradictores le espetaban que un capitalismo de estado de ese tipo, por muy democrático que fuera su sistema representativo, no podría funcionar, Bebel respondía:
En el fondo de su respuesta había una cierta imagen de Correos, una imagen que se ha transmitido hasta hace poco: Correos era la joya de la corona del Estado, no sólo por la confianza que inspiraba a los ciudadanos, sino porque expresaba los valores de cohesión social y territorial en los que se legitimaba. Correos, una red de distribución descentralizada de arriba a abajo -no distribuida- con cobertura en todo el territorio nacional, podría ser más lenta, pero era eficiente, segura, barata y universal. Era el ideal de servicio público. Servicio sostenido en una verdadera fé: el secreto y el derecho universal a las comunicaciones. A todos nos han perdido paquetes navideños en Correos. Todos hemos sospechado, y aunque evidentemente esto se ha confirmado cuando hemos visto carteros heridos en su propia casa por cartas bomba que habían sustraido del reparto pensando que eran regalos de empresa, todos guardábamos un cierto cariño al viejo monstruo. Hoy cuando llego el cartero, una señora de unos cuarenta y pico años, al portal de nuestra nueva sede/casa, bajé a presentarme para decirle que aunque nuestro casero aún no haya puesto los buzones, nosotros estamos y recibimos aquí ya nuestra correspondencia. La señora, con malas maneras me indicó que mientras no hubiera buzones devolvería la correspondencia al remitente. De nada valió identificarme y ofrecerme a bajar corriendo las escaleras cada vez que viniera. Ni siquiera el que tenía en el momento me lo dió. Subí de vuelta a casa contrariado y cuando llegué me di cuenta de que, al identificarme, ella tenía la obligación de entregarme el correo que tuviera para mi, hubiera o no buzón. Bajé corriendo de nuevo y le encontré en el portal de al lado. Sin remedio: Otra vez las malas maneras. No pude evitar enfadarme y pedirle su identificación, nombre, número o lo que fuera para poder reclamar que me entregaran mis cartas. Como ya era previsible a esas alturas, se negó no sólo a entregarme mi correspondencia, sino a darme su nombre para que pudiera poner una queja o abrir un procedimiento por el que sus superiores le hicieran entregarme mi correo. Al final acabamos en la central. El jefe de la sección de Correos del barrio no me dió oportunidad para hacer una queja escrita, pero encontró una solución salomónica: Nos guardarán el correo en la oficina de distrito e iremos a recogerlo allí como si tuviésemos un apartado postal. La señora cartero se sale con la suya y no me entrega el correo, pero yo al menos puedo recibirlo aunque sea fuera de mi domicilio. Volvía a casa y pensaba que Correos, el socialismo y las redes descentralizadas en general agonizan por esa marea de pequeñas o grandes arbitrariedades que permiten a los nodos y que al final -como pasó con el servicio militar- la sociedad acaba por no perdonarles. Igual que la mili desapareció porque nadie quería ser víctima de las arbitrariedades del cabo o sargento de turno, hoy por cada carta enviada por el sistema postal público se envían casi 10 emails. Todo un síntoma: el correo electrónico funciona sobre una red distribuida. Una red que a que a diferencia de Correos es robusta por si misma: en principio no hay cartero o central que pueda ponerte un filtro por mucho que en algunos casos sea posible cuando menos trazarte. El caso es que a diferencia de Bebel, los contemporáneos ya no nos creemos que la garantía estatal compense la posición de poder de los nodos, las consecuencias de que tengan un día malhumorado o no hagan bien su trabajo. Y ellos lo saben. Por cierto, no nos enviéis correo postal. Mejor que no. Guardado por David de Ugarte en su moleskine a las 12:04 pm
Tout ce qui n'est point nouveau dans un temps d'innovation est pernicieux ~ Saint Just « El macartismo entre nosotros « Portada » Enlaces, visitas y estructura de la blogsfera »
Salvo indicación o advertencia en contrario, el autor de todas las entradas de este blog hace devolución expresa de ellas al Dominio Público
|
|