« Mi comunidad no participa « Portada » Comunidad e identidad »
Miércoles, 28 de Mayo de 2008La globalización según el anglomundoVersiones Latoc El anglomundo y su autismo son increibles. Uno no sabe ya si enojarse o desesperarse. No es que lleguen tarde, mal y nunca a los debates relevantes de la red a base de ignorar lo que ocurre en el resto del mundo, como pasó con la Wikipedia ni siquiera que lleguen con diez años de retraso hasta a las reflexiones más tontas ¿sufre el idioma por los SMS? aparecía esta misma semana en The Economist). Lo peor es cuando teorizan el autismo como fuente de beneficios económicos y políticos. El libro de moda en EEUU, ampliamente citado en el NYT por ejemplo, es Network Power de David Singh Grewal. Según Amazon:
Grewall, es J.D. en la Yale Law School, estudiante de doctorado en el Department of Government de Harvard, donde está asociado al Proyecto Justice, Welfare, and Economics Lo curioso es que parece haber descubierto los efectos red, pero en vez de derivar de ellos una teoría de la abundancia, como hizo Juan Urrutia a finales de los 90, ha sacado una teoría que en realidad muestra -e invita a explotar- las posibilidades de la red mayor y centralizadora para imponerse al resto. Y es que ha teorizado como ejemplos positivos:
No me tome nadie por un antiamericano o anglófobo. Nada más lejos en alguien que como yo lee en inglés al menos durante 4 horas al día desde hace años y que puede citar a Jefferson y Franklin de memoria Pero eso no me hace ciego frente a la evolución de la cultura del anglomundo y de sus discursos (estructuralmente idénticos a los del rankismo, por cierto). No creo que debamos mantenernos ciegos ante el peligro cierto y grave de pagar rentas monopolistas o de posición en todos los campos y resignarse a la marginalidad. La globalización hoy parece relatada por un afásico ególatra, lento y fanfarrón, que en medio del estrépito y la violencia, sólo es capaz de percibir sentido en su propia representación, mientras los demás actores, embobados, esperan pacientes a que el gran hombre -por lo demás, completamente ciego a su presencia- les de entrada a un diálogo que, en realidad, pertenecía a la escena anterior. En esa globalización relatada por el anglomundo, nuestras reflexiones y debates -y por tanto nuestros intereses- son y serán excluidos. Porque si el anglomundo no intercomunica, sino que compartimenta para ganar posición e imponerse como estándar, que es lo que de hecho hace y Grewall modeliza, simplemente no podremos llegar a otras esferas lingüísticas y de mercado a no ser que, de una vez dejemos de pretender que el anglomundo es nuestra conexión con la globalidad y el desarrollo y nos pongamos en serio a distribuir la red global, comunicándonos con otras esferas culturales directamente, creando enlaces comerciales que no pasen por la Europa anglificada ni por Estados Unidos, en una palabra globalizándonos como exploradores para evitar ser globalizados como mero paisaje enmudecido. ¿Exagero? Vean este vídeo. Es breve. Y díganme si los media, la blogsfera o incluso la prensa seria del anglomundo están por la labor de interconectar o por el contrario la expectativa es que fortalezcan su papel como filtro asimétrico: La globalización según el anglomundo O anglomundo e seu autismo são increibles. Um não sabe já se se enojar ou se desesperar. Não é que cheguem tarde, mau e nunca aos debates relevantes da rede a base de ignorar o que ocorre no resto do mundo, como passou com a Wikipedia nem sequer que cheguem com dez anos de atraso até às reflexões mais tontas sofre o idioma pelos SMS? aparecia nesta mesma semana em The Economist). O pior é quando teorizan o autismo como fonte de benefícios económicos e políticos. O livro de moda em EEUU, amplamente citado no NYT por exemplo, é Network Power de David Singh Grewal. Segundo Amazon:
Grewall, é J.D. na Yale Law School, estudante de doctorado no Department of Government de Harvard, onde está sócio ao Projecto Justice, Welfare, and Economics O curioso é que parece ter descoberto os efeitos rede, mas em vez de derivar deles uma teoria da abundância, como fez Juan Urrutia no final dos 90, sacou uma teoria que em realidade mostra -e convida a explodir- as possibilidades de a rede maior e centralizadora para se impor ao resto. E é que tem teorizado como exemplos positivos:
Não me tome ninguém por um antiamericano ou anglófobo. Nada mais longe em alguém que como eu lê em inglês ao menos durante 4 horas ao dia desde faz anos e que pode citar a Jefferson e Franklin de cor Mas isso não me faz cego em frente à evolução da cultura do anglomundo e de seus discursos (estruturalmente idênticos aos do rankismo, por verdadeiro). Não acho que devamos nos manter cegos ante o perigo verdadeiro e grave de pagar rendas monopolistas ou de posição em todos os campos e resignarse à marginalidad. A globalização hoje parece relatada por um afásico ególatra, lento e fanfarrón, que no meio do estrépito e a violência, só é capaz de perceber sentido em sua própria representação, enquanto os demais actores, embobados, esperam pacientes a que o grande homem -pelo demais, completamente cego a sua presença- lhes primeiramente a um diálogo que, em realidade, pertencia à cena anterior. Nessa globalização relatada pelo anglomundo, nossas reflexões e debates -e por tanto nossos interesses- são e serão excluídos. Porque se o anglomundo não intercomunica, senão que compartimenta para ganhar posição e se impor como regular, que é o que de facto faz e Grewall modeliza, simplesmente não poderemos chegar a outras esferas linguísticas e de mercado a não ser que, de uma vez deixemos de pretender que o anglomundo é nossa conexão com a globalidad e o desenvolvimento e nos ponhamos em sério a distribuir a rede global, nos comunicando com outras esferas culturais directamente, criando enlaces comerciais que não passem pela Europa anglificada nem por Estados Unidos, numa palavra globalizándonos como exploradores para evitar ser globalizados como mera paisagem enmudecido. Exagero? Vejam este vídeo. É breve. E digam-me se os média, a blogsfera ou inclusive a imprensa séria do anglomundo estão pelo labor de interconectar ou pelo contrário a expectativa é que fortaleçam seu papel como filtro asimétrico: A globalização segundo o anglomundo O anglomundo e o seu autismo son increibles. Un non sabe xa si enojarse ou desesperarse. Non é que cheguen tarde, mal e nunca aos debates relevantes da rede a base de ignorar o que ocorre no resto do mundo, como pasou coa Wikipedia nin sequera que cheguen con dez anos de atraso ata ás reflexións máis parvas sofre o idioma polos SMS? aparecía esta mesma semana en The Economist). O peor é cando teorizan o autismo como fonte de beneficios económicos e políticos. O libro de moda en EEUU, ampliamente citado no NYT por exemplo, é Network Power de David Singh Grewal. Segundo Amazon:
Grewall, é J.D. na Yale Law School, estudante de doctorado no Department of Government de Harvard, onde está asociado ao Proxecto Justice, Welfare, and Economics O curioso é que parece descubrir os efectos rede, pero no canto de derivar deles unha teoría da abundancia, como fixo Juan Urrutia a finais dos 90, sacou unha teoría que en realidade mostra -e invita a explotar- as posibilidades de a rede maior e centralizadora para impoñerse ao resto. E é que ha teorizado como exemplos positivos:
Non me tome ninguén por un antiamericano ou anglófobo. Nada máis lonxe en alguén que como eu le en inglés polo menos durante 4 horas ao día desde fai anos e que pode citar a Jefferson e Franklin de memoria Pero iso non me fai cego fronte á evolución da cultura do anglomundo e dos seus discursos (estructuralmente idénticos aos do rankismo, por certo). Non creo que debamos manternos cegos ante o perigo certo e grave de pagar rendas monopolistas ou de posición en todos os campos e resignarse á marginalidad. A globalización hoxe parece relatada por un afásico ególatra, lento e fanfarrón, que no medio do estrépito e a violencia, só é capaz de percibir sentido na súa propia representación, mentres os demais actores, embobados, esperan pacientes a que o gran home -polo demais, completamente cego á súa presenza- lles de entrada a un diálogo que, en realidade, pertencía á escena anterior. Nesa globalización relatada polo anglomundo, as nosas reflexións e debates -e xa que logo os nosos intereses- son e serán excluídos. Porque si o anglomundo non intercomunica, senón que compartimenta para gañar posición e impoñerse como estándar, que é o que de feito fai e Grewall modeliza, simplemente non poderemos chegar a outras esferas lingüísticas e de mercado a non ser que, dunha vez deixemos de pretender que o anglomundo é a nosa conexión coa globalidad e o desenvolvemento e poñámosnos/poñámonos en serio a distribuír a rede global, comunicándonos con outras esferas culturais directamente, creando enlaces comerciais que non pasen pola Europa anglificada nin por Estados Unidos, nunha palabra globalizándonos como exploradores para evitar ser globalizados como mera paisaxe enmudecido. Esaxero? Vexan este vídeo. É breve. E díganme si os media, a blogsfera ou ata a prensa seria do anglomundo están polo labor de interconectar ou pola contra a expectativa é que fortalezcan o seu papel como filtro asimétrico: A globalización segundo o anglomundo Lo anglomundo e lo sieu autismo # # #el increibles. Òm sap pas ja se enojarse o se desesperar. Es pas qu'arriben tard, mal e jamai als debats considerables de la ret a basa d'ignorar çò qu'arriba en lo rèste del mond, coma passèt amb la Wikipedia quitament pas qu'arriben amb dètz ans de retard fins ad a las reflexions mai tontas sofrís l'idiòma pels SMS? Apareissiá aquesta meteissa setmana en The Economist). Çò de pejor es quand teorizan lo autismo coma font de beneficis economics e politics. Lo libre de mòda en EUA, largament citat en lo NYT per exemple, es Network Power de David Singh Grewal. Segontes Amazon:
Grewall, Es J.D. En la Yale Law School, estudiant de doctorat en lo Department of Government de Harvard, a on es associat al Projècte Justice, Welfare, and Economics Çò de coriós es que sembla aver descobèrt los efèctes ret, mas alloc de derivar d'eles una teoria de la abundancia, coma faguèt Juan Urrutia a de fins dels 90, a trach una teoria qu'en realitat mòstra -e convida a espetar- las possibilitats de la ret màger e centralizadora per s'impausar al rèste. E es qu'a teorizado coma d'exemples positius:
Me prenga pas degun per un antiamericano o anglófobo. Brica mai luènh en quauquarrés que coma ieu lieg en anglés almens pendent 4 oras al jorn dempuèi fa d'ans e que pòt citar a Jefferson e Franklin de memòria Mas aiçò me fa pas cèc front a l'evolucion de la cultura del anglomundo e de los sieus discorses (estructuralmente identics als del rankismo, per cèrt). Creï pas qu'ajam de nos manténer de cècs davant lo perilh cèrt e grèu de pagar de rendas monopolistas o de posicion en totes los camps e resignarse a la marginalidad. La globalizacion sembla uèi relatada per un afásico ególatra, lent e fanfarron, qu'al mitan del estrépito e la violéncia, es sonque capaça de percebre de sens en la siá pròpria representacion, mentre los autres actors, embadoquits, esperan pacients a que lo grand òme -per la rèsta, entièrament cèc a la siá preséncia- lor d'en primièr a un dialòg que, en realitat, aperteniá a la scèna anteriora. En aquesta globalizacion relatada pel anglomundo, las nòstras reflexions e de debats -e per tant los nòstres interèsses- son e seràn excluses. Pr'amor que cnjse lo anglomundo pas intercomunica, mas que compartimenta per ganhar posicion e s'impausar coma estandard, qu'es çò que fa en fach e Grewall modeliza, simplament pas poirem arribar a d'autras esfèras lingüisticas e de mercat Levat que, d'un còp daissem de preténer que lo anglomundo es la nòstra connexion amb la globalitat e lo desvolopament e nos ponam en seriós a distribuir la ret globala, en nos comunicant amb d'autras esfèras culturalas dirèctament, en creant enlaces comercialas que passen pas per l'Euròpa anglificada ni per Estats Units, en un mot globalizándonos coma exploradores per evitar èsser globalizados coma mèr païsatge enmudecido. Exagèri? Vejan aqueste vidèo. Es breve. E digatz-me se la mièja, la blogsfera o quitament la premsa seriosa del anglomundo son per la labor de interconectar o pel contrari l'expectativa es qu'enfortiscan lo sieu papièr coma filtre asimetric: La globalizacion segontes lo anglomundo El anglomundo i el seu autisme són increibles. Un no sap ja si enojarse o desesperar-se. No és que arribin tard, malament i mai als debats rellevants de la xarxa a força d'ignorar el que ocorre en la resta del món, com va passar amb la Wikipedia ni tan sols que arribin amb deu anys de retard fins a a les reflexions més ximples sofreix l'idioma pels SMS? apareixia aquesta mateixa setmana en The Economist). El pitjor és quan teorizan l'autisme com font de beneficis econòmics i polítics. El llibre de moda a EUA, àmpliament citat en el NYT per exemple, és Network Power de David Singh Grewal. Segons Amazon:
Grewall, és J.D. en la Yale Law School, estudianta de doctorat en el Department of Government de Harvard, on està associat al Projecte Justice, Welfare, and Economics El curiós és que sembla haver descobert els efectes xarxa, però en comptes de derivar d'ells una teoria de l'abundància, com va fer Juan Urrutia a la fi dels 90, ha tret una teoria que en realitat mostra -i convida a explotar- les possibilitats de la xarxa major i centralizadora per a imposar-se a la resta. I és que ha teorizado com exemples positius:
No em prengui ningú per un antiamericano o anglófobo. Gens més lluny en algú que com jo llegeix en anglès almenys durant 4 hores al dia des de fa anys i que pot citar a Jefferson i Franklin de memòria Però això no em fa cec enfront de l'evolució de la cultura del anglomundo i dels seus discursos (estructuralmente idèntics als del rankismo, per cert). No crec que hàgim de mantenir-nos cecs davant el perill cert i greu de pagar rendes monopolistas o de posició en tots els camps i resignar-se a la marginalitat. La globalització avui sembla relatada per un afásico ególatra, lent i fanfarrón, que enmig del estrépito i la violència, només és capaç de percebre sentit en la seva pròpia representació, mentre els altres actors, embadalits, esperen pacients al fet que el gran home -per la resta, completament cec a la seva presència- els de entrada a un diàleg que, en realitat, pertanyia a l'escena anterior. En aquesta globalització relatada pel anglomundo, les nostres reflexions i debats -i per tant els nostres interessos- són i seran exclosos. Perquè si el anglomundo no intercomunica, sinó que compartimenta per a guanyar posició i imposar-se com estàndard, que és el que de fet fa i Grewall modeliza, simplement no podrem arribar a altres esferes lingüístiques i de mercat llevat que, d'una vegada deixem de pretendre que el anglomundo és la nostra connexió amb la globalidad i el desenvolupament i ens posem en seriós a distribuir la xarxa global, comunicant-nos amb altres esferes culturals directament, creant enllacis comercials que no passin per l'Europa anglificada ni per Estats Units, en una paraula globalizándonos com exploradors per a evitar ser globalizados com mer paisatge emmudit. Exagero? Vegin aquest vídeo. És breu. I diguin-me si els mitjana, la blogsfera o fins i tot la premsa seriosa del anglomundo estan per la labor de interconectar o pel contrari l'expectativa és que enforteixin el seu paper com filtre asimètric: La globalització segons el anglomundo
El anglomundo y su autismo son increibles. Uno no sabe ya si enojarse o desesperarse. No es que lleguen tarde, mal y nunca a los debates relevantes de la red a base de ignorar lo que ocurre en el resto del mundo, como pasó con la Wikipedia ni siquiera que lleguen con diez años de retraso hasta a las reflexiones más tontas ¿sufre el idioma por los SMS? aparecía esta misma semana en The Economist). Lo peor es cuando teorizan el autismo como fuente de beneficios económicos y políticos. El libro de moda en EEUU, ampliamente citado en el NYT por ejemplo, es Network Power de David Singh Grewal. Según Amazon:
Grewall, es J.D. en la Yale Law School, estudiante de doctorado en el Department of Government de Harvard, donde está asociado al Proyecto Justice, Welfare, and Economics Lo curioso es que parece haber descubierto los efectos red, pero en vez de derivar de ellos una teoría de la abundancia, como hizo Juan Urrutia a finales de los 90, ha sacado una teoría que en realidad muestra -e invita a explotar- las posibilidades de la red mayor y centralizadora para imponerse al resto. Y es que ha teorizado como ejemplos positivos:
No me tome nadie por un antiamericano o anglófobo. Nada más lejos en alguien que como yo lee en inglés al menos durante 4 horas al día desde hace años y que puede citar a Jefferson y Franklin de memoria Pero eso no me hace ciego frente a la evolución de la cultura del anglomundo y de sus discursos (estructuralmente idénticos a los del rankismo, por cierto). No creo que debamos mantenernos ciegos ante el peligro cierto y grave de pagar rentas monopolistas o de posición en todos los campos y resignarse a la marginalidad. La globalización hoy parece relatada por un afásico ególatra, lento y fanfarrón, que en medio del estrépito y la violencia, sólo es capaz de percibir sentido en su propia representación, mientras los demás actores, embobados, esperan pacientes a que el gran hombre -por lo demás, completamente ciego a su presencia- les de entrada a un diálogo que, en realidad, pertenecía a la escena anterior. En esa globalización relatada por el anglomundo, nuestras reflexiones y debates -y por tanto nuestros intereses- son y serán excluidos. Porque si el anglomundo no intercomunica, sino que compartimenta para ganar posición e imponerse como estándar, que es lo que de hecho hace y Grewall modeliza, simplemente no podremos llegar a otras esferas lingüísticas y de mercado a no ser que, de una vez dejemos de pretender que el anglomundo es nuestra conexión con la globalidad y el desarrollo y nos pongamos en serio a distribuir la red global, comunicándonos con otras esferas culturales directamente, creando enlaces comerciales que no pasen por la Europa anglificada ni por Estados Unidos, en una palabra globalizándonos como exploradores para evitar ser globalizados como mero paisaje enmudecido. ¿Exagero? Vean este vídeo. Es breve. Y díganme si los media, la blogsfera o incluso la prensa seria del anglomundo están por la labor de interconectar o por el contrario la expectativa es que fortalezcan su papel como filtro asimétrico: Guardado por David de Ugarte en Destacados a las 1:50 am
En otros blogs este post recibió las siguientes referencias (URI de Trackback)
ComentariosSi crees que puedes aportar algo interesante deja un comentario...Debes estar logueado con tu OpenID para postear. Tout ce qui n'est point nouveau dans un temps d'innovation est pernicieux ~ Saint Just « Mi comunidad no participa « Portada » Comunidad e identidad »
Salvo indicación o advertencia en contrario, el autor de todas las entradas de este blog hace devolución expresa de ellas al Dominio Público
|
Ultimas fotos |