« Putin, los bloques y el neonacionalismo imperial ruso « Portada » La web 2.0 y la esterilidad de las blogstars anglófonas »
Lunes, 27 de Agosto de 2007En tiempos de Bourne, quién echaría de menos a BondVersiones Latoc
La factura es impresionante. Acción bien rodada, genialmente fotografiada y mejor pensada. Dos horas reconociendo las ciudades de mi vida de una forma nada habitual en superproducciones. Largas escenas en calles y estaciones de sobra conocidas por quien ha vivido en ellas, filmadas sin pretenciosidad ni guiños turÃsticos innecesarios. Planos aéreos para la presentación en vez de la consabida vista al monumento emblemático de turno. El ambiente de la calle, el estilo de los bares, la caÃda de los abrigos de los policÃas y la mugre de las pensiones retratados con medios de Hollywood y sensibilidad de Pinewood. El escenario sÃmplemente perfecto. Pero lo esencial es Bourne resumiendo el siglo XXI como Bond resumió el XX. Frente al Bond de una pieza, funcionario con licencia para matar, Bourne no existe en ningún lado ni para nadieÂ… salvo para la agencia que quiere matarle a él. En vez de estar al servicio de Su Majestad, consciente y orgulloso de su puesto en el estado, usando alta tecnologÃa a medida hecha en laboratorios secretos, Bourne es un nativo digital que no trabaja para nadie, no se inserta en ninguna estructura. Tiene por el contrario que dotarse de sentido, descubrir quién es. Lo hace por si y para si, no desde la jerarquÃa, sino desmadejándola. Bourne es un radical libre, un nodo que ha escapado y teje una red distinta por su cuenta. Bourne es conflictivo, contradictorio, está en búsquedaÂ… Matt Damon está perfecto interpretando a un tipo que no pretende ser duro ni perdonar la vida a nadie, que no conquista, ni ocupa, ni posee. Un tipo que no siente que tenga un trabajo, que salta por las capitales del mundo de sus enemigos con la naturalidad del sionista digital que sabe que sólo en el camuflaje, el nomadismo y la multitud tiene respiro, que las mismas calles nunca configurarán para él las mismas ciudades que para sus antagonistas. No es violento, pero tampoco rehusa enfrentarse, siquiera tomando vÃas extremas cuando le permiten abrir una puerta a lo que precisa para descubrirse. Bourne simplemente lucha por tener una vida.
En tiempos de Bourne, quién echaría de menos a Bond
A factura é impressionante. Acção bem rodada, genialmente fotografada e melhor pensada. Duas horas reconhecendo as cidades de minha vida de uma forma nada habitual em superproducciones. Longas cenas em ruas e estações de sobra conhecidas por quem viveu nelas, filmadas sem pretenciosidad nem guiños turísticos innecesarios. Planos aéreos para a apresentação em vez da consabida vista ao monumento emblemático de turno. O ambiente da rua, o estilo dos bares, a queda dos abrigos dos polícias e a mugre das pensões retratados com meios de Hollywood e sensibilidade de Pinewood . O palco símplemente perfeito. Mas o essencial é Bourne resumindo no século XXI como Bond resumiu o XX. Em frente ao Bond de uma peça, servidor público com licença para matar, Bourne não existe em nenhum lado nem para ninguémÂ… salvo para a agência que quer lhe matar a ele. Em vez de estar ao serviço de Sua Majestade, consciente e orgulhoso de seu posto no estado, usando alta tecnologia sob medida feita em laboratórios secretos, Bourne é um nativo digital que não trabalha para ninguém, não se insere em nenhuma estrutura. Tem pelo contrário que se dotar de sentido, descobrir quem é. Fá-lo por se e para se, não desde a hierarquia, senão desmadejándola. Bourne é um radical livre, um nodo que escapou e tece uma rede diferente por sua conta. Bourne é conflictivo, contradictorio, está em buscaÂ… Matt Damon está perfeito interpretando a um tipo que não pretende ser duro nem perdoar a vida a ninguém, que não conquista, nem ocupa, nem possui. Um tipo que não sente que tenha um trabalho, que salta pelas capitais do mundo de seus inimigos com a naturalidad do sionista digital que sabe que só no camuflaje, o nomadismo e a multidão tem respiro, que as mesmas ruas nunca configurarán para ele as mesmas cidades que para suas antagonistas. Não é violento, mas também não recusa se enfrentar, sequer tomando vias extremas quando lhe permitem abrir uma porta ao que precisa para se descobrir. Bourne simplesmente luta por ter uma vida.
Em tempos de Bourne, qui?r?enos a Bond
A factura é impresionante. Acción ben rodada, genialmente fotografada e mellor pensada. Dúas horas recoñecendo as cidades da miña vida dunha forma nada habitual en superproducciones. Longas escenas en rúas e estacións dabondo coñecidas por quen viviu nelas, filmadas sen pretenciosidad nin guiños turísticos innecesarios. Planos aéreos para a presentación no canto da consabida vista ao monumento emblemático de quenda. O ambiente da rúa, o estilo dos bares, a caída dos abrigos dos policías e a roña das pensións retratados con medios de Hollywood e sensibilidade de Pinewood . O escenario símplemente perfecto. Pero o esencial é Bourne resumindo o século XXI como Bond resumiu o XX. Fronte ao Bond dunha peza, funcionario con licenza para matar, Bourne non existe en ningún lado nin para ninguénÂ… salvo para a axencia que quere matarlle a el. No canto de estar ao servizo do seu Majestad, consciente e orgulloso do seu posto no estado, usando alta tecnoloxía a medida feita en laboratorios secretos, Bourne é un nativo digital que non traballa para ninguén, non se insere en ningunha estrutura. Ten pola contra que dotarse de sentido, descubrir quen é. Faio por si e para si, non desde a xerarquía, senón desmadejándola. Bourne é un radical libre, un nodo que escapou e tece unha rede distinta pola súa conta. Bourne é conflictivo, contradictorio, está en procuraÂ… Matt Damon está perfecto interpretando a un tipo que non pretende ser duro nin perdoar a vida a ninguén, que non conquista, nin ocupa, nin posúe. Un tipo que non sente que teña un traballo, que salta polas capitais do mundo dos seus inimigos coa naturalidade do sionista digital que sabe que só no camuflaje, o nomadismo e a multitude ten respiro, que as mesmas rúas nunca configurarán para el as mesmas cidades que para as súas antagonistas. Non é violento, pero tampouco rehusa enfrontarse, sequera tomando vías extremas cando lle permiten abrir unha porta ao que precisa para descubrirse. Bourne simplemente loita por ter unha vida.
En tempos de Bourne, qui?r?enos a Bond
La factura es impressionanta. Accion plan rodada, genialmente fotografiada e # pensada. Doas oras en reconeissent las vilas de la miá vida d'una forma brica abituala en superproducciones. Longas scènas dins de carrèrs e d'estacions de sobres conegudas per qui a viscut en elas, filmadas sens pretenciosidad ni guiños toristics innecesarios. Planos Aerianes per la presentacion alloc de la consabida vista al monument emblematic de torn. L'ambient del carrèr, l'estil dels bars, la casuda dels abrics dels polícias e la mugre de las pensions retratadas amb de mejans de Hollywood e sensibilitat de Pinewood. Lo scenari símplemente perfièch. Mas çò d'essencial es Bourne en resumint lo sègle XXI coma Bond resumiguèt lo XX. Tèsta al Bond d'una pèça, foncionari amb licéncia per aucir, Bourne existís pas en cap costat ni per degunÂ… salvi per l'agéncia que vòl li aucir a el. Alloc d'èsser al servici de Lo sieu Majestad, conscient e orgulhós de lo sieu luòc dins l'estat, en usant nauta tecnologia a mesura facha en de laboratòris secrètes, Bourne es un nativo digital que trabalha pas per degun, pas se inserta en cap estructura. A pel contrari que se dotar de sens, descobrir quién es. O fa per s'e per se, pas dempuèi l'ierarquia, mas desmadejándola. Bourne Es un radical liure, un nodo qu'a escapat e teis una ret distinta per lo sieu compte. Bourne Es conflictiu, contradictòri, es dins recèrcaÂ… Matt Damon es perfièch en interpretant a un tipe que preten pas èsser dur ni perdonar la vida a degun, que pas conquista, ni ocupa, ni possedís. Un tipe que sent pas qu'aja un trabalh, que sauta per las capitalas del mond de los sieus enemics amb la naturalitat del sionista digital que sap que sonque en lo camoflatge, lo nomadismo e la multitud a respiri, que los meteisses carrèrs configuraràn jamai per el las meteissas vilas que per las siás antagonistas. Es pas violent, mas refusa tanpauc s'afrontar, siquiera en prenent de vias extrèmas quand li permeton dobrir una pòrta a çò que precisa per se descobrir. Bourne Luta simplament per aver una vida.
En de tempses de Bourne, qui?R?enos A Bond
La factura és impressionant. Acció bé rodada, genialmente fotografiada i millor pensada. Dues hores reconeixent les ciutats de la meva vida d'una forma gens habitual en superproduccions. Llargues escenes en carrers i estacions de sobra conegudes per qui ha viscut en elles, filmadas sense pretenciosidad ni guiños turístics innecessaris. Plànols aeris per a la presentació en comptes de la consabida vista al monument emblemàtic de torn. L'ambient del carrer, l'estil dels bars, la caiguda dels abrics dels policies i la mugre de les pensions retratats amb mitjans d'Hollywood i sensibilitat de Pinewood. L'escenari símplemente perfecte. Però l'essencial és Bourne resumint el segle XXI com Bond va resumir el XX. Enfront del Bond d'una peça, funcionari amb llicència per a matar, Bourne no existeix en cap costat ni per a ningúÂ… excepte per a l'agència que vol matar-li a ell. En comptes d'estar al servei del seu Majestad, conscient i orgullós del seu lloc en l'estat, usant alta tecnologia a mesura feta en laboratoris secrets, Bourne és un natiu digital que no treballa per a ningú, no es inserta en cap estructura. Té pel contrari que dotar-se de sentit, descobrir qui és. Ho fa per si i per a si, no des de la jerarquia, sinó desmadejándola. Bourne és un radical lliure, un node que ha escapat i teixeix una xarxa distinta pel seu compte. Bourne és conflictiu, contradictori, està en recercaÂ… Matt Damon està perfecte interpretant a un tipus que no pretén ser dur ni perdonar la vida a ningú, que no conquesta, ni ocupa, ni posseeix. Un tipus que no sent que tingui un treball, que salta per les capitals del món dels seus enemics amb la naturalitat del sionista digital que sap que només en el camuflatge, el nomadismo i la multitud té respir, que els mateixos carrers mai configuraran per a ell les mateixes ciutats que per a les seves antagonistas. No és violent, però tampoc rehusa enfrontar-se, si més no prenent vies extremes quan li permeten obrir una porta al que precisa per a descobrir-se. Bourne simplement lluita per tenir una vida.
En temps de Bourne, qui?r?enos a Bond
La factura es impresionante. Acción bien rodada, genialmente fotografiada y mejor pensada. Dos horas reconociendo las ciudades de mi vida de una forma nada habitual en superproducciones. Largas escenas en calles y estaciones de sobra conocidas por quien ha vivido en ellas, filmadas sin pretenciosidad ni guiños turÃsticos innecesarios. Planos aéreos para la presentación en vez de la consabida vista al monumento emblemático de turno. El ambiente de la calle, el estilo de los bares, la caÃda de los abrigos de los policÃas y la mugre de las pensiones retratados con medios de Hollywood y sensibilidad de Pinewood. El escenario sÃmplemente perfecto. Pero lo esencial es Bourne resumiendo el siglo XXI como Bond resumió el XX. Frente al Bond de una pieza, funcionario con licencia para matar, Bourne no existe en ningún lado ni para nadieÂ… salvo para la agencia que quiere matarle a él. En vez de estar al servicio de Su Majestad, consciente y orgulloso de su puesto en el estado, usando alta tecnologÃa a medida hecha en laboratorios secretos, Bourne es un nativo digital que no trabaja para nadie, no se inserta en ninguna estructura. Tiene por el contrario que dotarse de sentido, descubrir quién es. Lo hace por si y para si, no desde la jerarquÃa, sino desmadejándola. Bourne es un radical libre, un nodo que ha escapado y teje una red distinta por su cuenta. Bourne es conflictivo, contradictorio, está en búsquedaÂ… Matt Damon está perfecto interpretando a un tipo que no pretende ser duro ni perdonar la vida a nadie, que no conquista, ni ocupa, ni posee. Un tipo que no siente que tenga un trabajo, que salta por las capitales del mundo de sus enemigos con la naturalidad del sionista digital que sabe que sólo en el camuflaje, el nomadismo y la multitud tiene respiro, que las mismas calles nunca configurarán para él las mismas ciudades que para sus antagonistas. No es violento, pero tampoco rehusa enfrentarse, siquiera tomando vÃas extremas cuando le permiten abrir una puerta a lo que precisa para descubrirse. Bourne simplemente lucha por tener una vida.
Guardado por David de Ugarte en Destacados a las 2:37 am
Si crees que puedes aportar algo interesante deja un comentario...Debes estar logueado con tu OpenID para postear. Tout ce qui n'est point nouveau dans un temps d'innovation est pernicieux ~ Saint Just « Putin, los bloques y el neonacionalismo imperial ruso « Portada » La web 2.0 y la esterilidad de las blogstars anglófonas »
Salvo indicación o advertencia en contrario, el autor de todas las entradas de este blog es David de Ugarte, quien las escribe y hace devolución expresa de ellas al Dominio Público
|
Ultimas fotos |