El poder de las redes De las naciones a las redes
« Una empresa pluriárquica « Portada » El día 11 en tu p2p preferido »

Sábado, 4 de Octubre de 2008

El peligro de esta crisis

Versiones Latoc
es
pt
gl
oc
ca
»

A través de Radiocable llego al siguiente discurso

La especulación financiera se hizo global antes de que el mundo construyera alguna estructura global. No hay poder político con capacidad suficiente para enfrentarse a ella y dominarla. Los alterglobalizadores tenían razón, así que escampará si escampa, y si no, no, porque la política se arrodilló ante el dinero y este voló por su cuenta. Ahora está en todas partes y en ninguna, difuso, fuera de control. Por eso, la política produce la impresión de esos padres cuyos hijos adolescentes hace mucho tiempo que hacen lo que les da la gana y, sin embargo, cuando se tenga un minuto, lo primero que habrá que hacer es devolver la autoridad a la política, a la política democrática. Y proclamar que la economía ha de estar sometida a ella.

Queda muy bonito. Pero es muy peligroso. Porque no existe, aunque suene bien, algo como economía democrática. No hay nada que devolver a los viejos estados nacionales y su clase política que no sea causa de miserias infinitas aquí y allá. Mucho peores que cualquier crisis.

En la economía global hay tres libertades: la libertad de movimiento de personas, la de capitales y la de mercancias. ¿Qué significa devolver la autoridad a la política?

¿Restringimos los movimientos de personas aún más? Implantar la xenofobia como política de estado -que es en lo que en un primer momento consistió la respuesta democrática de la UE, no mejora las posibilidades económicas pero nos acerca a un mundo más autoritario. No es casualidad que la extrema derecha suba en media Europa por encima del 30%, es el discurso anti-inmigrante de la izquierda democrática la que alfombra su ascenso.

¿Azuzamos a la UE a ser aún más proteccionista? Tenemos el ejemplo histórico de la PAC. El coste del campesinado hipersubvencionado no sólo es una alimentación más cara (unos 1000€ más al año). Es sobre todo, la imposibilidad de acumular capital en el campo de los países en desarrollo y la expropiación de hecho de millones de pequeños agricultores en la periferia capitalista que, no pudiendo producir para exportar, se convertirán en presión migratoria.

¿Restringimos los movimientos de capitales? El crédito es como el aire. Cuando corre libremente nadie nota hasta que punto lo necesita. Pero que cuando falta y sentimos ahogo, que la respuesta sea cerrar la bombona de oxígeno parece demasiado irracional. ¿O sólo pretendemos cerrar el oxígeno para América Latina, Asia y Africa?

¿Los antiglobis llevaban razón? No. Los problemas de la globalización no son los que han llevado a esta crisis. Los problemas de la globalización se enfrentan globalizando más y de forma más simétrica, no cerrando el mundo… Y esa es precisamente la lección del 29, cuando los cierres de fronteras para personas y el proteccionismo comercial convirtieron la crisis financiera norteamericana en una crisis económica global que habría de durar una década.

De momento esta crisis ni de lejos es comparable a la de 1929… aunque si algo puede hacer que lo sea son precisamente esos discursos que bajo el manto de la democratización de la economía invocan un mundo más cerrado, más autoritario, más del gusto del viejo nacionalismo de estado. El mismo mundo hecho de privilegios y exclusiones, por cierto, por el que clamaba Cebrian el otro día, para el que vive la SGAE y que desarrolla legislativamente cada día esa Europa disciplinaria y autoritaria que no queremos.

El peligro de esta crisis
Portugués Apertium

Através de Radiocable chego ao seguinte discurso

A especulação financeira fez-se global dantes de que o mundo construísse alguma estrutura global. Não há poder político com capacidade suficiente para se enfrentar a ela e a dominar. Os alterglobalizadores tinham razão, assim que escampará se escampa, e se não, não, porque a política se ajoelhou ante o dinheiro e este voou por sua conta. Agora está em todas partes e em nenhuma, difuso, fora de controle. Por isso, a política produz a impressão desses pais cujos filhos adolescentes faz muito tempo que fazem o que lhes dá a vontade e, no entanto, quando se tenha um minuto, o primeiro que terá que fazer é devolver a autoridade à política, à política democrática. E proclamar que a economia tem de estar submetida a ela.

Fica muito bonito. Mas é muito perigoso. Porque não existe, ainda que soe bem, algo como economia democrática. Não há nada que devolver aos velhos estados nacionais e sua classe política que não seja causa de misérias infinitas aqui e lá. Muito piores que qualquer crise.

Na economia global há três liberdades: a liberdade de movimento de pessoas, a de capitais e a de mercancias. Que significa devolver a autoridade à política?

Restringimos os movimentos de pessoas ainda mais? Implantar a xenofobia como política de estado -que é no que num primeiro momento consistiu a resposta democrática da UE, não melhora as possibilidades económicas mas nos acerca a um mundo mais autoritario. Não é casualidade que a extrema direita suba em média Europa acima do 30%, é o discurso anti-imigrante da esquerda democrática a que tapete sua ascensão.

Azuzamos à UE a ser ainda mais proteccionista? Temos o exemplo histórico da PAC. O custo do campesinado hipersubvencionado não só é uma alimentação mais cara (uns 1000€ mais ao ano). É sobretudo, a imposibilidad de acumular capital no campo dos países em desenvolvimento e a expropiación de facto de milhões de pequenos agricultores na periferia capitalista que, não podendo produzir para exportar, converter-se-ão em pressão migratoria.

Restringimos os movimentos de capitais? O crédito é como o ar. Quando corre livremente ninguém nota até que ponto o precisa. Mas que quando falta e sentimos afogo, que a resposta seja fechar a bombona de oxigénio parece demasiado irracional. Ou só pretendemos fechar o oxigénio para América Latina, Ásia e Africa?

Os antiglobis levavam razão? Não. Os problemas da globalização não são os que levaram a esta crise. Os problemas da globalização enfrentam-se globalizando mais e de forma mais simétrica, não fechando o mundoÂ… E essa é precisamente a lição do 29, quando os fechamentos de fronteiras para pessoas e o proteccionismo comercial converteram a crise financeira norte-americana numa crise económica global que teria de durar uma década.

Por enquanto esta crise nem de longe é comparable à de 1929Â… ainda que se algo pode fazer que o seja são precisamente esses discursos que baixo o manto da democratización da economia invocam um mundo mais fechado, mais autoritario, mais do gosto do velho nacionalismo de estado. O mesmo mundo feito de privilégios e exclusões, por verdadeiro, pelo que clamava Cebrian no outro dia, para o que vive a SGAE e que desenvolve legislativamente a cada dia essa Europa disciplinaria e autoritaria que não queremos.

O perigo desta crise
Galego Apertium

A través de Radiocable chego ao seguinte discurso

A especulación financeira fíxose global antes de que o mundo construíse algunha estrutura global. Non hai poder político con capacidade suficiente para enfrontarse a ela e dominala. Os alterglobalizadores tiñan razón, así que escampará si escampa, e si non, non, porque a política se arrodilló ante o diñeiro e leste voou pola súa conta. Agora está en todas partes e en ningunha, difuso, fóra de control. Por iso, a política produce a impresión deses pais cuxos fillos adolescentes fai moito tempo que fan o que lles dá a gana e, con todo, cando se teña un minuto, o primeiro que haberá que facer é devolver a autoridade á política, á política democrática. E proclamar que a economía ha de estar sometida a ela.

Queda moi bonito. Pero é moi perigoso. Porque non existe, aínda que soe ben, algo como economía democrática. Non hai nada que devolver aos vellos estados nacionais e a súa clase política que non sexa causa de miserias infinitas aquí e alá. Moito peores que calquera crise.

Na economía global hai tres liberdades: a liberdade de movemento de persoas, a de capitais e a de mercancias. Que significa devolver a autoridade á política?

Restrinximos os movementos de persoas aínda máis? Implantar a xenofobia como política de estado -que é no que nun primeiro momento consistiu a resposta democrática da UE, non mellora as posibilidades económicas pero achéganos a un mundo máis autoritario. Non é casualidade que a extrema dereita suba en media Europa por encima do 30%, é o discurso anti-inmigrante da esquerda democrática a que alfombra o seu ascenso.

Azuzamos á UE a ser aínda máis proteccionista? Temos o exemplo histórico da PAC. O custo do campesinado hipersubvencionado non só é unha alimentación máis cara (uns 1000€ máis ao ano). É sobre todo, a imposibilidad de acumular capital no campo dos países en desenvolvemento e a expropiación de feito de millóns de pequenos agricultores na periferia capitalista que, non podendo producir para exportar, converteranse en presión migratoria.

Restrinximos os movementos de capitais? O crédito é como o aire. Cando corre libremente ninguén nota ata que punto necesítao. Pero que cando falta e sentimos afogo, que a resposta sexa pechar a bombona de osíxeno parece demasiado irracional. Ou só pretendemos pechar o osíxeno para América Latina, Asia e Africa?

Os antiglobis levaban razón? Non. Os problemas da globalización non son os que levaron a esta crise. Os problemas da globalización enfróntanse globalizando máis e de forma máis simétrica, non pechando o mundoÂ… E esa é precisamente a lección do 29, cando as pechaduras de fronteiras para persoas e o proteccionismo comercial converteron a crise financeira norteamericana nunha crise económica global que habería de durar unha década.

De momento esta crise nin de lonxe é comparable á de 1929Â… aínda que si algo pode facer que o sexa son precisamente eses discursos que baixo o manto da democratización da economía invocan un mundo máis pechado, máis autoritario, máis do gusto do vello nacionalismo de estado. O mesmo mundo feito de privilexios e exclusiones, por certo, polo que clamaba Cebrian o outro día, para o que vive a SGAE e que desenvolve lexislativamente cada día esa Europa disciplinaria e autoritaria que non queremos.

O perigo desta crise
Occitan Apertium

A travèrs de Radiocable # # #el al seguent discors

L'especulacion financièra se faguèt globala abans de que lo mond bastiguèsse qualque estructura globala. I a pas poder politic amb capacitat sufisenta per s'afrontar a ela e la dominar. Los alterglobalizadores avián rason, aital qu'escamparà s'escampa, e si que non, pas, pr'amor que la politica s'agenolhèt davant los sòus e èst volèt per lo sieu compte. Es ara pertot e dins cap, difuso, fòra de contraròtle. Per aquò, la politica produsís l'impression d'aquestes paires cuyos de filhs adolescents i a longtemps que fan çò que lor dona lo desir e, malgrat aiçò, quand s'aurà una menuta, çò de primièr que caldrà far es retornar l'autoritat a la politica, a la politica democratica. E proclamar que l'economia a d'èsser somesa a ela.

Demòra fòrça polit. Mas es fòrça perilhós. Pr'amor qu'existís pas, e mai se sone plan, qualquarren coma economia democratica. I a pas brica que retornar dins los vièlhs estats nacionales e la siá classa politica que siá pas causa de misèrias infinidas aicí e ailà. Fòrça pejors que quina crisi que siá.

En l'economia globala i a tres libertats: la libertat de movement de personas, la de principalas e la de mercancias. Qué significa retornar l'autoritat a la politica?

Restringimos Los movements de personas encara mai? Implantar la xenofobia coma politica d'estat -qu'es en çò qu'en un primièr moment consistiguèt la responsa democratica de l'UE, melhora pas las possibilitats economicas mas nos apròpa dins un mond mai autoritario. Es pas edart que l'extrèma drecha puge en mièja Euròpa per lo dessús de 30%, es lo discors anti-immigrant de la quèrra democratica era quau tapís lo sieu ascens.

Azuzamos A l'UE a èsser encara mai proteccionista? Avèm l'exemple istoric de la PAC. Lo còst de la pagesia hipersubvencionado es non solament una alimentacion mai cara (unes 1000€ mai a l'an). Es sustot, la imposibilidad d'acumular principala en lo camp dels païses en desvolopament e l'expropriacion en fach de milions de pichones agricultors en la periferia capitalista que, en podent pas produsir per exportar, se convertiràn en pression migratoria.

Restringimos Los movements de principales? Lo crèdit es coma l'aire. Quand cor liurament degun nòta fins que ponch o a de besonh. Mas que quand fauta e sentèm estofi, que la responsa siá barrar la bombona d'oxigèn sembla tròp irracional. O pretenèm pas que barrar l'oxigèn per America Latina, Asia e Africa?

Los antiglobis portavan rason? Pas. Los problèmas de la globalizacion son pas es quaus an portat a aquesta crisi. Los problèmas de la globalizacion s'afrontan globalizando mai e de forma mai simétrica, en barrant pas lo mondÂ… E aquesta es justament la leiçon del 29, quand los barraments de frontièras per de personas e lo proteccionismo comercial convertiguèron la crisi financièra nòrd-americana en una crisi economica globala qu'auriá de durar un decènni.

Per ara aquesta crisi ni d'es luènh comparabla a la de 1929Â… e mai se se qualquarren pòt far qu'o siá son justament aquestes discorses que jos lo saile de la democratización de l'economia invocan un mond mai barrat, mai autoritario, mai del gost del vièlh nacionalisme d'estat. Lo meteis mond fach de privilègis e exclusions, per cèrt, que clamava per el Cebrian l'autre jorn, que viu per el la SGAE e que desvolòpa legislativamente cada jorn aquesta Euròpa disciplinaria e autoritaria que volèm pas.

Lo perilh d'aquesta crisi
Català Apertium

A través de Radiocable arribo al següent discurs

L'especulació financera es va fer global abans que el món construís alguna estructura global. No hi ha poder polític amb capacitat suficient per a enfrontar-se a ella i dominar-la. Els alterglobalizadores tenien raó, així que escamparà si escampa, i si no, no, perquè la política es arrodilló davant els diners i est va volar pel seu compte. Ara està a tot arreu i en cap, difuso, fora de control. Per això, la política produeix la impressió d'aquests pares els fills dels quals adolescents fa molt temps que fan el que els dóna la gana i, no obstant això, quan es tingui un minut, el primer que caldrà fer és retornar l'autoritat a la política, a la política democràtica. I proclamar que l'economia ha d'estar sotmesa a ella.

Queda molt bonic. Però és molt perillós. Perquè no existeix, encara que soni bé, alguna cosa com economia democràtica. No hi ha gens que retornar als vells estats nacionals i la seva classe política que no sigui causa de misèries infinites aquí i allà. Molt pitjors que qualsevol crisi.

En l'economia global hi ha tres llibertats: la llibertat de moviment de persones, la de capitals i la de mercancias. Què significa retornar l'autoritat a la política?

Restringim els moviments de persones encara més? Implantar la xenofòbia com política d'estat -que és en el que en un primer moment va consistir la resposta democràtica de la UE, no millora les possibilitats econòmiques però ens apropa a un món més autoritari. No és casualitat que l'extrema dreta pugi en mitjana Europa per sobre del 30%, és el discurs anti-immigrant de l'esquerra democràtica la qual catifa el seu ascens.

Azuzamos a la UE a ser encara més proteccionista? Tenim l'exemple històric de la PAC. El cost del campesinado hipersubvencionado no només és una alimentació més cara (uns 1000€ més a l'any). És sobretot, la impossibilitat d'acumular capital en el camp dels països en desenvolupament i l'expropiació de fet de milions de petits agricultors en la perifèria capitalista que, no podent produir per a exportar, es convertiran en pressió migratoria.

Restringim els moviments de capitals? El crèdit és com l'aire. Quan corre lliurement ningú nota fins que punt ho necessita. Però que quan falta i sentim ofego, que la resposta sigui tancar la bombona d'oxigen sembla massa irracional. O només pretenem tancar l'oxigen per a Amèrica Llatina, Àsia i Africa?

Els antiglobis portaven raó? No. Els problemes de la globalització no són els quals han portat a aquesta crisi. Els problemes de la globalització s'enfronten globalizando més i de forma més simétrica, no tancant el mónÂ… I aquesta és precisament la lliçó del 29, quan els tancaments de fronteres per a persones i el proteccionismo comercial van convertir la crisi financera nord-americana en una crisi econòmica global que hauria de durar una dècada.

De moment aquesta crisi ni de lluny és comparable a la de 1929Â… encara que si alguna cosa pot fer que ho sigui són precisament aquests discursos que sota el mantell de la democratización de l'economia invoquen un món més tancat, més autoritari, més del gust del vell nacionalisme d'estat. El mateix món fet de privilegis i exclusions, per cert, pel qual clamaba Cebrian l'altre dia, per al qual viu la SGAE i que desenvolupa legislativamente cada dia aquesta Europa disciplinària i autoritària que no volem.

El perill d'aquesta crisi

A través de Radiocable llego al siguiente discurso

La especulación financiera se hizo global antes de que el mundo construyera alguna estructura global. No hay poder político con capacidad suficiente para enfrentarse a ella y dominarla. Los alterglobalizadores tenían razón, así que escampará si escampa, y si no, no, porque la política se arrodilló ante el dinero y este voló por su cuenta. Ahora está en todas partes y en ninguna, difuso, fuera de control. Por eso, la política produce la impresión de esos padres cuyos hijos adolescentes hace mucho tiempo que hacen lo que les da la gana y, sin embargo, cuando se tenga un minuto, lo primero que habrá que hacer es devolver la autoridad a la política, a la política democrática. Y proclamar que la economía ha de estar sometida a ella.

Queda muy bonito. Pero es muy peligroso. Porque no existe, aunque suene bien, algo como economía democrática. No hay nada que devolver a los viejos estados nacionales y su clase política que no sea causa de miserias infinitas aquí y allá. Mucho peores que cualquier crisis.

En la economía global hay tres libertades: la libertad de movimiento de personas, la de capitales y la de mercancias. ¿Qué significa devolver la autoridad a la política?

¿Restringimos los movimientos de personas aún más? Implantar la xenofobia como política de estado -que es en lo que en un primer momento consistió la respuesta democrática de la UE, no mejora las posibilidades económicas pero nos acerca a un mundo más autoritario. No es casualidad que la extrema derecha suba en media Europa por encima del 30%, es el discurso anti-inmigrante de la izquierda democrática la que alfombra su ascenso.

¿Azuzamos a la UE a ser aún más proteccionista? Tenemos el ejemplo histórico de la PAC. El coste del campesinado hipersubvencionado no sólo es una alimentación más cara (unos 1000€ más al año). Es sobre todo, la imposibilidad de acumular capital en el campo de los países en desarrollo y la expropiación de hecho de millones de pequeños agricultores en la periferia capitalista que, no pudiendo producir para exportar, se convertirán en presión migratoria.

¿Restringimos los movimientos de capitales? El crédito es como el aire. Cuando corre libremente nadie nota hasta que punto lo necesita. Pero que cuando falta y sentimos ahogo, que la respuesta sea cerrar la bombona de oxígeno parece demasiado irracional. ¿O sólo pretendemos cerrar el oxígeno para América Latina, Asia y Africa?

¿Los antiglobis llevaban razón? No. Los problemas de la globalización no son los que han llevado a esta crisis. Los problemas de la globalización se enfrentan globalizando más y de forma más simétrica, no cerrando el mundo… Y esa es precisamente la lección del 29, cuando los cierres de fronteras para personas y el proteccionismo comercial convirtieron la crisis financiera norteamericana en una crisis económica global que habría de durar una década.

De momento esta crisis ni de lejos es comparable a la de 1929… aunque si algo puede hacer que lo sea son precisamente esos discursos que bajo el manto de la democratización de la economía invocan un mundo más cerrado, más autoritario, más del gusto del viejo nacionalismo de estado. El mismo mundo hecho de privilegios y exclusiones, por cierto, por el que clamaba Cebrian el otro día, para el que vive la SGAE y que desarrolla legislativamente cada día esa Europa disciplinaria y autoritaria que no queremos.

Guardado por David de Ugarte en su moleskine
a las 11:10 pm

En otros blogs este post recibió las siguientes referencias (URI de Trackback)

  1. » Por qué le llaman refundación cuando quieren decir…

    [...] demasiado bajo el discurso sensible de este neoestatalismo que auna a Público y a Sarkozy, a Cuatro y a Merkel, para encontrar una cínica captura de rentas: ¿Cuales son esos “cambios de verdad”? ¿Por qué se [...]


Comentarios

Si crees que puedes aportar algo interesante deja un comentario...

Debes estar registrado como usuario para postear.

Tout ce qui n'est point nouveau dans un temps d'innovation est pernicieux ~ Saint Just

« Una empresa pluriárquica « Portada » El día 11 en tu p2p preferido »
Dominio público
Salvo indicación o advertencia en contrario, el autor de todas las entradas de este blog es David de Ugarte, quien las escribe y hace devolución expresa de ellas al Dominio Público

David de Ugarte: biografía y contacto


RMD es una alternativa distribuida y bloguera al microposting centralizado.
Si quieres superar tu dependencia de Flickr, YouTube y otros servicios, consulta nuestra caja de herramientas en la e4pedia
Todos mis posts, mis miniposts, fotos, todos los posts, [+feeds]
anglocentrismo blogsfera comunidad crisis energética cultura popular devolución diversidad dospuntocerismo el futuro del libro empresa escuela generación artificial de escasez google guerras postmodernas lírica lógica de la abundancia nacionalismo neovenecianismo plurarquía postmodernidad redes distribuidas sionismo digital swarming
Creandote un usuario en un servidor OpenID podrás enviar comentarios y miniposts logueándote en el blog con tu OpenID
Puedes ver los 23 posts más actualizados de mi feevy un poco más abajo o jugar con el portal feevy interactivo. Si te gusta puedes personalizar esta plantilla y convertir tu propio feevy en un portal interactivo de todas tus fuentes.
Puedes ver las estadísticas de este blog -entre otros- en el servidor Urchin de Exploradores Electrónicos conectándote con el usuario abierto y la contraseña abierto123.