« La lÃrica, la felicidad y el poder de las redes « Portada » Negroponte en Argentina, razones para un reenfoque del OLPC »
Miércoles, 22 de Noviembre de 2006Croatán o la economÃa del regaloVersiones Latoc Ayer, en la conversación con Fabs comentaba que mi mito favorito de todos los creados por Hakim Bey es el de Croatán:
La potencia del mito radica en la profunda subversión que realiza sobre el nosotros, sobre el concepto mismo de sujeto en el que hemos sido definidos. El indio en el relato de la colonización y conquista de América representa la objetividad del otro, lo humano carente de propósito, frente al nosotros blanco, europeo, que llega para algo. Algo contenido en palabras como conquistar, ocupar y obtener. Conquista y ocupación del territorio para obtener riquezas naturales en la colonización. Conquista de la mujer, que pasa a estar ocupada cuando el hombre consigue obtener sexo de ella en el relato machista de la relación heterosexual… Y casi igual en el relato de la acción de los media, ocupando espacios sociales, obteniendo exclusivas. O en el de los negocios: conquistando mercados, ocupando nichos, capturando clientes, obteniendo beneficios. Sujeto empresa, público objetivo. Observen: siempre un lenguaje que remite a lo privativo, a lo propietario, al sujeto (yo-nosotros) como amo de una relación sádica en la que el triunfo perseguido consiste en que el otro pida jústamente aquello que se quiere obtener de él y de lo que simbólica o efectivamente se le priva: territorio, naturaleza, sexualidad, información/fuente, deseo… Conquista, épica, al fin negación del otro convertido en cosa. El mito de Croatán es tan subversivo, tan evocador, nos llama tan profudamente porque remite al goce, el canto y la felicidad. Recuerda Bey:
Lo que resuena bajo el aparentemente erudito relato de Bey es una promesa de liberación. Nos fascina el cuento porque intuimos que conceptualizar al otro como objeto es la fuente de nuestra propia constricción, de nuestra propia negación, del vacÃo que habita bajo la cáscara del definidÃsimo yo identitario. Pero por lo mismo, la perdida de la ilusión propietaria, exclusiva, también nos hace sentir cercano el vértigo inherente al cuestionamiento más Ãntimo: aparecen el caos, la mezcla, la pérdida de un origen claro, el fin de un mundo ordenado por objetivos. El propósito ya no preexiste a nuestra propia existencia, ya no está definido, no es el criterio de verdad de la acción social. Porque un mundo croatánico, un mundo donde las fronteras entre el sujeto y el objeto se hacen porosas, donde no hay un otro sino que, desprovistos de las ropas de la subjetividad prefabricada del conquistador, desnudos de nuevo, todos somos otros, es un mundo en el que el propósito desaparece como criterio ordenador de la acción. Un mundo donde aparece indomeñable la abundancia de la mano de la economÃa del regalo, del gesto gratuito, del amor a la belleza. Traspasada la épica, es fácil definir Croatán sobre ubuntu aún sin negar sus conflictos, sin soñarla, ni mucho menos, como el Nuevo Jerusalem. Es fácil pasar de la competencia por privar a otros a la competencia por empoderarles. De la épica del caudillo a la lÃrica del mumi. Porque como decÃa la pintada que hoy encontramos al salir de cenar y que ilustra este post:
PS. Por cierto, no piensen esto utopÃa comunitarista, es sÃmplemente una consecuencia del capitalismo que viene, una ensoñación sobre un mundo en el que las fronteras entre sujetos y objetos, entre productores y consumidores, entre empresas y audiencias se tornan confusas, en que los propósitos se vuelven vagos, se diluyen. Y con ellos el mundo de los certeros conquistadores deja paso a un futuro de cartógrafos de lo movedizo. Croatán o la economÃa del regalo Ontem, na conversa com Fabs comentava que meu mito favorito de todos os criados por Hakim Bey é o de Croatán :
A potência do mito radica na profunda subversión que realiza sobre o nós, sobre o conceito mesmo de sujeito no que fomos definidos. O índio no relato da colonização e conquista de América representa a objetividad do outro, o humano carente de propósito, em frente ao nós branco, europeu, que chega para algo. Algo conteúdo em palavras como conquistar, ocupar e obter. Conquista e ocupação do território para obter riquezas naturais na colonização. Conquista da mulher, que passa a estar ocupada quando o homem consegue obter sexo dela no relato machista da relação heterosexualÂ… E quase igual no relato da acção dos média, ocupando espaços sociais, obtendo exclusivas. Ou no dos negócios: conquistando mercados, ocupando nichos, capturando clientes, obtendo benefícios. Sujeito empresa, público objectivo. Observem: sempre uma linguagem que remete ao privativo, ao proprietário, ao sujeito (eu-nós) como amo de uma relação sádica na que o triunfo perseguido consiste em que o outro peça jústamente aquilo que se quer obter dele e do que simbólica ou efectivamente se lhe priva: território, natureza, sexualidad, informação/fonte, desejoÂ… Conquista, épica, ao fim negación do outro convertido em coisa. O mito de Croatán é tão subversivo, tão evocador, chama-nos tão profudamente porque remete ao goze, o canto e a felicidade. Recorda Bey:
O que ressoa baixo o aparentemente erudito relato de Bey é uma promessa de libertação. Nos fascina o conto porque intuimos que conceptualizar ao outro como objecto é a fonte de nossa própria constricción, de nossa própria negación, do vazio que habita baixo a cáscara do definidísimo eu identitario. Mas pelo mesmo, a perdida da ilusão proprietária, exclusiva, também nos faz sentir próximo a vertigem inherente ao questionamento mais íntimo: aparecem o caos, a mistura, a perda de uma origem clara, o fim de um mundo ordenado por objectivos. O propósito já não preexiste a nossa própria existência, já não está definido, não é o critério para valer da acção social. Porque um mundo croatánico, um mundo onde as fronteiras entre o sujeito e o objecto se fazem porosas, onde não há um outro senão que, desprovistos das roupas da subjetividad prefabricada do conquistador, nus de novo, todos somos outros, é um mundo no que o propósito desaparece como critério computador da acção. Um mundo onde aparece indomeñable a abundância da mão da economia do presente, do gesto gratuito, do amor à beleza. Traspassada a épica, é fácil definir Croatán sobre ubuntu ainda sem negar seus conflitos, sem a sonhar, nem muito menos, como o Novo Jerusalem. É fácil passar da concorrência por privar a outros à concorrência por empoderarles. Da épica do caudillo à lírica do mumi. Porque como dizia a pintada que hoje encontramos ao sair de cenar e que ilustra este pós:
PS. Por verdadeiro, não pensem isto utopia comunitarista, é símplemente uma consequência do capitalismo que vem, uma ensoñación sobre um mundo no que as fronteiras entre sujeitos e objectos, entre produtores e consumidores, entre empresas e audiências se tornam confusas, em que os propósitos se voltam vadios, se diluyen. E com eles o mundo dos certeros conquistadores deixa passo a um futuro de cartógrafos do movedizo. Croatán ou a economia do presente Onte, na conversación con Fabs comentaba que o meu mito favorito de todos os creados por Hakim Bey é o de Croatán :
A potencia do mito radica na profunda subversión que realiza sobre o nós , sobre o concepto mesmo de suxeito no que fomos definidos. O indio no relato da colonización e conquista de América representa a objetividad do outro, o humano carente de propósito, fronte ao nós branco, europeo, que chega para algo. Algo contido en palabras como conquistar, ocupar e obter. Conquista e ocupación do territorio para obter riquezas naturais na colonización. Conquista da muller, que pasa a estar ocupada cando o home consegue obter sexo dela no relato machista da relación heterosexualÂ… E case igual no relato da acción dos media, ocupando espazos sociais, obtendo exclusivas. Ou no dos negocios: conquistando mercados, ocupando nichos, capturando clientes, obtendo beneficios. Suxeito empresa, público obxectivo. Observen: sempre unha linguaxe que remite ao privativo, ao propietario, ao suxeito (eu-nós) como amo dunha relación sádica na que o triunfo perseguido consiste en que o outro pida jústamente aquilo que se quere obter del e do que simbólica ou efectivamente prívaselle: territorio, natureza, sexualidade, información/fonte, desexoÂ… Conquista, épica, ao fin negación do outro convertido en cousa. O mito de Croatán é tan subversivo, tan evocador, chámanos tan profudamente porque remite ao goce, o canto e a felicidade. Recorda Bey:
O que resoa baixo o aparentemente erudito relato de Bey é unha promesa de liberación. Fascínanos o conto porque intuímos que conceptualizar ao outro como obxecto é a fonte de nosa propia constricción, de nosa propia negación, do baleiro que habita baixo a casca do definidísimo eu identitario. Pero polo mesmo, a perdida da ilusión propietaria, exclusiva, tamén nos fai sentir próximo o vértigo inherente ao cuestionamiento máis íntimo: aparecen o caos, a mestura, a perda dunha orixe clara, o fin dun mundo ordenado por obxectivos. O propósito xa non preexiste a nosa propia existencia, xa non está definido, non é o criterio de verdade da acción social. Porque un mundo croatánico, un mundo onde as fronteiras entre o suxeito e o obxecto fanse porosas, onde non hai un outro senón que, desprovistos das roupas da subjetividad prefabricada do conquistador, espidos de novo, todos somos outros, é un mundo no que o propósito desaparece como criterio ordenador da acción. Un mundo onde aparece indomeñable a abundancia da man da economía do agasallo, do xesto gratuito, do amor á beleza. Traspasada a épica, é fácil definir Croatán sobre ubuntu aínda sen negar os seus conflitos, sen soñala, nin moito menos, como o Novo Jerusalem. É fácil pasar da competencia por privar a outros á competencia por empoderarles. Da épica do caudillo á lírica do mumi. Porque como dicía a pintada que hoxe atopamos ao saír para cear e que ilustra este post:
PS. Por certo, non pensen isto utopía comunitarista, é símplemente unha consecuencia do capitalismo que vén, unha ensoñación sobre un mundo no que as fronteiras entre suxeitos e obxectos, entre productores e consumidores, entre empresas e audiencias tórnanse confusas, en que os propósitos vólvense vagos, dilúense. E con eles o mundo dos certeiros conquistadores deixa paso a un futuro de cartógrafos do movedizo. Croatán ou a economía do agasallo Ièr, en la convèrsa amb Fabs # # #el que lo mieu mite favorit de totes los creadi per Hakim Bey es lo de Croatán:
La poténcia del mite radica en la prigonda subversión que realiza envolopa lo nosautres, envolopa lo concèpte meteis de subjècte que sèm estats en el definits. Lo indio en lo relat de la colonizacion e conquista d'America representa la objetividad de l'autre, çò d'uman carente d'intencion, tèsta al nosautres blanc, europèu, qu'arriba per qualquarren. Qualquarren contengut en de mots coma conquistar, ocupar e obténer. Conquista e aucupacion del territòri per obténer de riquesas naturalas en la colonizacion. Conquista de la femna, que passa a èsser ocupada quand l'òme atenh obténer sèxe d'ela en lo relat maschista de la relacion heterosexualÂ… E gaireben parièra en lo relat de l'accion de la mièja, en ocupant d'espacis socials, en obtenent exclusivas. O en lo dels negòcis: en conquistant de mercats, en ocupant de cavòts, en capturant de clients, en obtenent de beneficis. Subjècta entrepresa, public objectiu. Observatz: totjorn un lengatge que remet a çò privativo, a çò proprietari, al subjècte (ieu-nosautres) coma aimi d'una relacion sádica que lo triomfe perseguit consistís en el en que l'autre demandatz jústamente aquò que se vòl obténer d'el e de çò que simbolica o se li priva efectivament: territòri, natura, sexualitat, informacion/font, desiriÂ… Conquista, epica, a la fin negacion de l'autre convertit en causa. Lo mite de Croatán es tan subversivo, tan evocador, nos crida tan profudamente pr'amor que remet al gaudisca, lo cant e la felicitat. Remembra Bey:
Çò Que retronís jos l'aparentament erudito relat de Bey es una promesa de desliurança. Nos fascina lo conte pr'amor que intuimos que conceptualizar a l'autre coma objècte es la font de la nòstra pròpria constricción, de la nòstra pròpria negacion, del vuèg qu'abita jos detla cáscara del definidísimo ieu identitari. Mas per çò de meteis, la perduda de l'illusion proprietària, exclusiva, nos fa tanben sentir prèp lo vértigo inherente al cuestionamiento mai intim: apareisson lo caòs, la barreja, la pèrda d'una origina clara, la fin d'un mond ordenat per d'objectius. L'intencion preexistís pas mai a la nòstra pròpria existéncia, es pas mai definit, es pas lo critèri de vertat de l'accion sociala. Pr'amor qu'un mond croatánico, un mond a on las frontièras entre lo subjècte e l'objècte se fan porosas, a on i a pas un autre mas que, desprovistos de las ròbas de la subjetividad prefabricada del conquistador, desnudos de nòu, totes sèm autres, es un mond que l'intencion despareis en el coma critèri ordenador de l'accion. Un mond a on apareis indomeñable la abundancia de la man de l'economia del present, del gèst gratuit, de l'amor a la beutat. Traspassada l'epica, es facila definir Croatán envolopa ubuntu encara sens negar los sieus conflictes, sens la soniar, ni fòrça mens, coma lo Nòu Jerusalem. Es facil passar de la competéncia per privar a unes autres a la competéncia per empoderarles. De l'epica del caudillo a la lirica del mumi. Pr'amor que coma disiá la pintada que trobam uèi al sortir de sopar e qu'illustra aqueste post:
PS. Per cèrt, pensen pas aquò utopia comunitarista, es símplemente una consequéncia del capitalisme que ven, una ensoñación sobratz un mond que las frontièras entre subjèctes e d'objèctes, entre de productors e de consumidors, entre d'entrepresas e d'audiéncias se tornan en el confusas, en que las intencions se tornan vagos, se diluyen. E amb eles lo mond dels precises conquistadores daissa pas a un futur de cartógrafos de çò movedizo. Croatán o l'economia del present Ahir, en la conversa amb Fabs comentava que el meu mite favorit de tots els creats per Hakim Bey és el de Croatán:
La potència del mite radica en la profunda subversión que realitza sobre el nosaltres, sobre el concepte mateix de subjecte en el qual hem estat definits. L'indi en el relat de la colonización i conquesta d'Amèrica representa la objetividad de l'altre, l'humà freturós de propòsit, enfront del nosaltres blanc, europeu, que arriba per a alguna cosa. Alguna cosa contingut en paraules com conquistar, ocupar i obtenir. Conquesta i ocupació del territori per a obtenir riqueses naturals en la colonización. Conquesta de la dona, que passa a estar ocupada quan l'home aconsegueix obtenir sexe d'ella en el relat masclista de la relació heterosexualÂ… I gairebé igual en el relat de l'acció dels mitjana, ocupant espais socials, obtenint exclusives. O en el dels negocis: conquistant mercats, ocupant nichos, capturant clients, obtenint beneficis. Subjecte empresa, públic objectiu. Observin: sempre un llenguatge que remet al privativo, al propietari, al subjecte (jo-nosaltres) com amo d'una relació sádica en la qual el triomf perseguit consisteix que l'altre demani jústamente allò que es vol obtenir d'ell i del que simbòlica o efectivament se li priva: territori, naturalesa, sexualitat, informació/font, desitjoÂ… Conquesta, èpica, a la fi negació de l'altre convertit en cosa. El mite de Croatán és tan subversivo, tan evocador, ens crida tan profudamente perquè remet al gaudeixi, el cant i la felicitat. Recorda Bey:
El que ressona sota l'aparentment erudit relat de Bey és una promesa d'alliberament. Ens fascina el conte perquè intuïm que conceptualizar a l'altre com objecte és la font de la nostra pròpia constricción, de la nostra pròpia negació, del buit que habita sota la pela del definidísimo jo identitario. Però pel mateix, la perduda de la il·lusió propietària, exclusiva, també ens fa sentir proper el vertigen inherent al cuestionamiento més íntim: apareixen el caos, la barreja, la pèrdua d'un origen clar, la fi d'un món ordenat per objectius. El propòsit ja no preexiste a la nostra pròpia existència, ja no està definit, no és el criteri de debò de l'acció social. Perquè un món croatánico, un món on les fronteres entre el subjecte i l'objecte es fan porosas, on no hi ha un altre sinó que, desprovistos de les robes de la subjetividad prefabricada del conquistador, nus de nou, tots som uns altres, és un món en el qual el propòsit desapareix com criteri ordinador de l'acció. Un món on apareix indomeñable l'abundància de la mà de l'economia del regal, del gest gratuït, de l'amor a la bellesa. Traspassada l'èpica, és fàcil definir Croatán sobre ubuntu encara sense negar els seus conflictes, sense somiar-la, ni molt menys, com el Nou Jerusalem. És fàcil passar de la competència per privar a uns altres a la competència per empoderarles. De l'èpica del caudillo a la lírica del mumi. Perquè com deia la pintada que avui trobem al sortir de sopar i que il·lustra aquest post:
PS. Per cert, no pensin això utopia comunitarista, és símplemente una conseqüència del capitalisme que ve, una ensoñación sobre un món en el qual les fronteres entre subjectes i objectes, entre productors i consumidors, entre empreses i audiències es tornen confuses, que els propòsits es tornen vagues, es dilueixen. I amb ells el món dels precisos conquistadors deixa pas a un futur de cartógrafos del movedizo. Croatán o l'economia del regal
Ayer, en la conversación con Fabs comentaba que mi mito favorito de todos los creados por Hakim Bey es el de Croatán:
La potencia del mito radica en la profunda subversión que realiza sobre el nosotros, sobre el concepto mismo de sujeto en el que hemos sido definidos. El indio en el relato de la colonización y conquista de América representa la objetividad del otro, lo humano carente de propósito, frente al nosotros blanco, europeo, que llega para algo. Algo contenido en palabras como conquistar, ocupar y obtener. Conquista y ocupación del territorio para obtener riquezas naturales en la colonización. Conquista de la mujer, que pasa a estar ocupada cuando el hombre consigue obtener sexo de ella en el relato machista de la relación heterosexual… Y casi igual en el relato de la acción de los media, ocupando espacios sociales, obteniendo exclusivas. O en el de los negocios: conquistando mercados, ocupando nichos, capturando clientes, obteniendo beneficios. Sujeto empresa, público objetivo. Observen: siempre un lenguaje que remite a lo privativo, a lo propietario, al sujeto (yo-nosotros) como amo de una relación sádica en la que el triunfo perseguido consiste en que el otro pida jústamente aquello que se quiere obtener de él y de lo que simbólica o efectivamente se le priva: territorio, naturaleza, sexualidad, información/fuente, deseo… Conquista, épica, al fin negación del otro convertido en cosa. El mito de Croatán es tan subversivo, tan evocador, nos llama tan profudamente porque remite al goce, el canto y la felicidad. Recuerda Bey:
Lo que resuena bajo el aparentemente erudito relato de Bey es una promesa de liberación. Nos fascina el cuento porque intuimos que conceptualizar al otro como objeto es la fuente de nuestra propia constricción, de nuestra propia negación, del vacÃo que habita bajo la cáscara del definidÃsimo yo identitario. Pero por lo mismo, la perdida de la ilusión propietaria, exclusiva, también nos hace sentir cercano el vértigo inherente al cuestionamiento más Ãntimo: aparecen el caos, la mezcla, la pérdida de un origen claro, el fin de un mundo ordenado por objetivos. El propósito ya no preexiste a nuestra propia existencia, ya no está definido, no es el criterio de verdad de la acción social. Porque un mundo croatánico, un mundo donde las fronteras entre el sujeto y el objeto se hacen porosas, donde no hay un otro sino que, desprovistos de las ropas de la subjetividad prefabricada del conquistador, desnudos de nuevo, todos somos otros, es un mundo en el que el propósito desaparece como criterio ordenador de la acción. Un mundo donde aparece indomeñable la abundancia de la mano de la economÃa del regalo, del gesto gratuito, del amor a la belleza. Traspasada la épica, es fácil definir Croatán sobre ubuntu aún sin negar sus conflictos, sin soñarla, ni mucho menos, como el Nuevo Jerusalem. Es fácil pasar de la competencia por privar a otros a la competencia por empoderarles. De la épica del caudillo a la lÃrica del mumi. Porque como decÃa la pintada que hoy encontramos al salir de cenar y que ilustra este post:
PS. Por cierto, no piensen esto utopÃa comunitarista, es sÃmplemente una consecuencia del capitalismo que viene, una ensoñación sobre un mundo en el que las fronteras entre sujetos y objetos, entre productores y consumidores, entre empresas y audiencias se tornan confusas, en que los propósitos se vuelven vagos, se diluyen. Y con ellos el mundo de los certeros conquistadores deja paso a un futuro de cartógrafos de lo movedizo. Guardado por David de Ugarte en Destacados a las 1:02 am
En otros blogs este post recibió las siguientes referencias (URI de Trackback)
ComentariosSi crees que puedes aportar algo interesante deja un comentario...Debes estar logueado con tu OpenID para postear. Tout ce qui n'est point nouveau dans un temps d'innovation est pernicieux ~ Saint Just « La lÃrica, la felicidad y el poder de las redes « Portada » Negroponte en Argentina, razones para un reenfoque del OLPC »
Salvo indicación o advertencia en contrario, el autor de todas las entradas de este blog es David de Ugarte, quien las escribe y hace devolución expresa de ellas al Dominio Público
|
Ultimas fotos |