« Esta Europa No! « Portada » Una sencilla verdad »
Lunes, 23 de Junio de 2008
- No hay que construir organización, no es necesario -ni positivo- fijar estructuras para alentar el debate social o hacer ciberactivismo en una red distribuida. Es justo el modelo contrario al del activismo de los siglos XIX y XX, la organización preexiste y es la propia red social en el sentido amplio, red que es, además, una red distribuida.
- Cuando la comunidad emerge, no existe para ningún fin distinto del de la propia interacción de sus miembros. No tiene sentido por ejemplo hablar de lo que debería hacer u ofrecer la Escola de redes. Como dice nuestro amigo Augusto de Franco, la escuela es la red: no hay una institución que ofrezca o haga nada, no hay un sujeto colectivo, aunque se comparta una identidad, el proceso de aprendizaje emerge de la propia interacción, no de la participación en proyectos lanzados de arriba a abajo. Así que si queremos aprender o investigar sobre, pongo por caso, bibliotecas en red, lo mejor que podemos hacer es documentar por nuestra cuenta y abrir un debate en la red sobre ello.
- Las algaradas francesas del 2005 nos enseñaron que una red distribuida puede crecer extendiendo el conocimiento que ya ha alcanzado, sin tener que repetir una y otra vez su debate interno y el proceso de aprendizaje original. Para ello tan sólo es necesario que el crecimiento no sea una mera interconexión entre nodos sueltos o representantes de subredes por muy distribuidas que sean cada una de estas. Si la red crece de forma distruida, no conectando líderes, sino un número amplio de nodos entre si, las experiencias de cada red pasan a formar parte del conjunto de experiencias de cada una de ellas
- En ningún caso este conocimiento es único, tiene una única posición. La plurarquía que mueve la capacidad adaptativa, innovadora, de las redes, se basa en la diversidad. Esa diversidad, esa divergencia de pareceres, es fundamental para la sostenibilidad de la red. ¿Por qué? Porque cuantas más alternativas sean exploradas más aumentarán las probabilidades de supervivencia ante cambios en el medio
- Las redes que no celebran, no merecen tener nada que celebrar. La celebración, la fiesta, lo lúdico y lo lírico es fundamental para la generación de confianza
y la confianza es el capital de las redes sociales, la base del capital social de una red.
Nota importante: todo lo que hace al trabajo en una red conversacional no necesariamente hace a una red de trabajo igualmente pluriárquica pero que define una comunidad de trabajo o de ciberactivistas.
Cinco claves para trabajar en red fructíferamente
- Não há que construir organização, não é necessário -nem positivo- fixar estruturas para alentar o debate social ou fazer ciberactivismo numa rede distribuída. É justo o modelo contrário ao do activismo dos séculos XIX e XX, a organização preexiste e é a própria rede social no sentido amplo, rede que é, ademais, uma rede distribuída.
- Quando a comunidade emerge, não existe para nenhum fim diferente do da própria interacção de seus membros. Não faz sentido por exemplo falar do que deveria fazer ou oferecer a Escoa de redes. Como diz nosso amigo Augusto de Franco, a escola é a rede: não há uma instituição que ofereça ou faça nada, não há um sujeito colectivo, ainda que se compartilhe uma identidade, o processo de aprendizagem emerge da própria interacção, não da participação em projectos lançados de acima a abaixo. Assim que se queremos aprender ou pesquisar sobre, ponho por caso, bibliotecas em rede, o melhor que podemos fazer é documentar por nossa conta e abrir um debate na rede sobre isso.
- As algaradas francesas do 2005 ensinaram-nos que uma rede distribuída pode crescer estendendo o conhecimento que já atingiu, sem ter que repetir uma e outra vez seu debate interno e o processo de aprendizagem original. Para isso tão só é necessário que o crescimento não seja uma mera interconexión entre nodos soltos ou representantes de subredes por muito distribuídas que sejam a cada uma destas. Se a rede cresce de forma distruida, não conectando líderes, senão um número amplo de nodos entre se, as experiências da cada rede passam a fazer parte do conjunto de experiências da cada uma delas
- Em nenhum caso este conhecimento é único, tem uma única posição. A plurarquía que move a capacidade adaptativa, inovadora, das redes, se baseia na diversidade. Essa diversidade, essa divergência de pareceres, é fundamental para a sostenibilidad da rede. Por que? Porque quantas mais alternativas sejam exploradas mais aumentarão as probabilidades de sobrevivência ante mudanças no médio
- As redes que não celebram, não merecem ter nada que celebrar. A celebração, a festa, o lúdico e o lírico é fundamental para a geração de confiança
e a confiança é o capital das redes sociais, a base do capital social de uma rede.
Nota importante: todo o que faz ao trabalho numa rede conversacional não necessariamente faz a uma rede de trabalho igualmente pluriárquica mas que define uma comunidade de trabalho ou de ciberactivistas.
Cinco finques para trabalhar em rede frutiferamente
- Non hai que construír organización, non é necesario -nin positivo- fixar estruturas para alentar o debate social ou facer ciberactivismo nunha rede distribuída. É xusto o modelo contrario ao do activismo dos séculos XIX e XX, a organización preexiste e é a propia rede social no sentido amplo, rede que é, ademais, unha rede distribuída.
- Cando a comunidade emerge, non existe para ningún fin distinto do da propia interacción dos seus membros. Non ten sentido por exemplo falar do que debería facer ou ofrecer a Escola de redes. Como di o noso amigo Augusto de Franco, a escola é a rede: non hai unha institución que ofreza ou faga nada, non hai un suxeito colectivo, aínda que se comparta unha identidade, o proceso de aprendizaxe emerge da propia interacción, non da participación en proxectos lanzados de arriba a abaixo. Así que si queremos aprender ou investigar sobre, poño por caso, bibliotecas en rede, o mellor que podemos facer é documentar pola nosa conta e abrir un debate na rede sobre iso.
- As algaradas francesas do 2005 ensináronnos que unha rede distribuída pode crecer estendendo o coñecemento que xa alcanzou, sen ter que repetir unha e outra vez o seu debate interno e o proceso de aprendizaxe orixinal. Para iso tan só é necesario que o crecemento non sexa unha mera interconexión entre nodos soltos ou representantes de subredes por moi distribuídas que sexan cada unha destas. Si a rede crece de forma distruida, non conectando líderes, senón un número amplo de nodos entre si, as experiencias de cada rede pasan a formar parte do conxunto de experiencias de cada unha delas
- En ningún caso este coñecemento é único, ten unha única posición. A plurarquía que move a capacidade adaptativa, innovadora, das redes, baséase na diversidad. Esa diversidad, esa divergencia de pareceres, é fundamental para a sostenibilidad da rede. Por que? Porque cantas máis alternativas sexan exploradas máis aumentarán as probabilidades de supervivencia ante cambios no medio
- As redes que non celebran, non merecen ter nada que celebrar. A celebración, a festa, o lúdico e o lírico é fundamental para a xeración de confianza
e a confianza é o capital das redes sociais, a base do capital social dunha rede.
Nota importante: todo o que fai ao traballo nunha rede conversacional non necesariamente fai a unha rede de traballo igualmente pluriárquica pero que define unha comunidade de traballo ou de ciberactivistas.
Cinco craves para traballar en rede fructíferamente
- # # #el pas bastir organizacion, es pas de besonh -ni positiu- fixar d'estructuras per encoratjar lo debat social o far ciberactivismo en una ret distribuida. Es just lo modèl contrari al de l'activisme dels sègles XIX e XX, l'organizacion preexistís e es la pròpria ret sociala en lo sens ample, ret qu'es, en mai, una ret distribuida.
- Quand la comunitat emerge, existís pas per cap fin distinto del de la pròpria interaccion de las siás membras. A pas sentit per exemple parlar de çò qu'auriá de far o ofrir la Escola de rets. Coma ditz lo nòstre amic Augusto de Franco, l'escòla es la ret: i a pas una institucion qu'ofrisca o fasètz brica, i a pas un subjècte collectiu, e mai se se partege una identitat, lo procès d'aprendissatge emerge de la pròpria interaccion, pas de la participacion en de projèctes lançats de naut a #baish. Aital que cnjse volèm aprene o investigar envolopa, poni per cas, de bibliotècas en ret, çò de melhor que podèm far es documentar per lo nòstre compte e dobrir un debat en la ret sobratz aiçò.
- Las algaradas francesas del 2005 nos ensenhèron qu'una ret distribuida pòt créisher en estendent la coneissença qu'a ja atengut, sens aver de repetir una e un autre còp lo sieu debat intèrne e lo procès d'aprendissatge original. Per aiçò es sonque de besonh que lo creissement siá pas un mèr interconexión entre nodos sueltos o de representantas de subredes per fòrça distribuidas que sián caduna d'aquestas. Se la ret creish de forma distruida, en connectant pas de caps, mas un nombre ample de nodos entre se, las experiéncias de cada ret passan a far partida de l'ensemble d'experiéncias de caduna d'elas
- En cap cas aquesta coneissença es sola, a una sola posicion. La plurarquía que mòu la capacitat adaptativa, innovadora, de las rets, se basa en la diversitat. Aquesta diversitat, aquesta divergéncia d'opinions, es fondamentala per la sostenibilitat de la ret. Perqué? Pr'amor que cuantas mai alternativas sián exploradas aumentaràn mai las probabilitats de subrevivença davant de cambiaments en lo mièg
- Las rets que celèbran pas, meritan pas aver brica que celebrar. La celebracion, la fèsta, çò de ludic e çò de liric es fondamentala per la generacion de confidança
e la confidança es lo principal de las rets socialas, la basa del principal social d'una ret.
Nòta importanta: tot çò que fa al trabalh en una ret conversacionala pas necessàriament fa a una ret de trabalh egalament pluriárquica mas que definís una comunitat de trabalh o de ciberactivistas.
Cinc claus per trabalhar en ret fructíferamente
- No cal construir organització, no és necessari -ni positiu- fixar estructures per a encoratjar el debat social o fer ciberactivismo en una xarxa distribuïda. És just el model contrari al del activismo dels segles XIX i XX, l'organització preexiste i és la pròpia xarxa social en el sentit ampli, xarxa que és, a més, una xarxa distribuïda.
- Quan la comunitat emerge, no existeix per a cap fi distinta del de la pròpia interacció dels seus membres. No té sentit per exemple parlar del que hauria de fer o oferir la Escola de xarxes. Com diu el nostre amic Augusto de Franco, l'escola és la xarxa: no hi ha una institució que ofereixi o faci gens, no hi ha un subjecte col·lectiu, encara que es comparteixi una identitat, el procés d'aprenentatge emerge de la pròpia interacció, no de la participació en projectes llançats d'a dalt a a baix. Així que si volem aprendre o investigar sobre, poso per cas, biblioteques en xarxa, el millor que podem fer és documentar pel nostre compte i obrir un debat en la xarxa sobre això.
- Les algaradas franceses del 2005 ens van ensenyar que una xarxa distribuïda pot créixer estenent el coneixement que ja ha aconseguit, sense haver de repetir una i una altra vegada el seu debat intern i el procés d'aprenentatge original. Per a això tan només és necessari que el creixement no sigui una mera interconexión entre nodes solts o representants de subredes per molt distribuïdes que siguin cadascuna d'aquestes. Si la xarxa creix de forma distruida, no connectant líders, sinó un nombre ampli de nodes entre si, les experiències de cada xarxa passen a formar part del conjunt d'experiències de cadascuna d'elles
- En cap cas aquest coneixement és únic, té una única posició. La plurarquía que mou la capacitat adaptativa, innovadora, de les xarxes, es basa en la diversitat. Aquesta diversitat, aquesta divergencia de parers, és fonamental per a la sostenibilitat de la xarxa. Per què? Perquè quantes més alternatives siguin explorades més augmentaran les probabilitats de supervivència davant canvis en el mig
- Les xarxes que no celebren, no mereixen tenir gens que celebrar. La celebració, la festa, el lúdic i el líric és fonamental per a la generació de confiança
i la confiança és el capital de les xarxes socials, la base del capital social d'una xarxa.
Nota important: tot el que fa al treball en una xarxa conversacional no necessàriament fa a una xarxa de treball igualment pluriárquica però que defineix una comunitat de treball o de ciberactivistas.
Cinc claus per a treballar en xarxa fructíferamente
- No hay que construir organización, no es necesario -ni positivo- fijar estructuras para alentar el debate social o hacer ciberactivismo en una red distribuida. Es justo el modelo contrario al del activismo de los siglos XIX y XX, la organización preexiste y es la propia red social en el sentido amplio, red que es, además, una red distribuida.
- Cuando la comunidad emerge, no existe para ningún fin distinto del de la propia interacción de sus miembros. No tiene sentido por ejemplo hablar de lo que debería hacer u ofrecer la Escola de redes. Como dice nuestro amigo Augusto de Franco, la escuela es la red: no hay una institución que ofrezca o haga nada, no hay un sujeto colectivo, aunque se comparta una identidad, el proceso de aprendizaje emerge de la propia interacción, no de la participación en proyectos lanzados de arriba a abajo. Así que si queremos aprender o investigar sobre, pongo por caso, bibliotecas en red, lo mejor que podemos hacer es documentar por nuestra cuenta y abrir un debate en la red sobre ello.
- Las algaradas francesas del 2005 nos enseñaron que una red distribuida puede crecer extendiendo el conocimiento que ya ha alcanzado, sin tener que repetir una y otra vez su debate interno y el proceso de aprendizaje original. Para ello tan sólo es necesario que el crecimiento no sea una mera interconexión entre nodos sueltos o representantes de subredes por muy distribuidas que sean cada una de estas. Si la red crece de forma distruida, no conectando líderes, sino un número amplio de nodos entre si, las experiencias de cada red pasan a formar parte del conjunto de experiencias de cada una de ellas
- En ningún caso este conocimiento es único, tiene una única posición. La plurarquía que mueve la capacidad adaptativa, innovadora, de las redes, se basa en la diversidad. Esa diversidad, esa divergencia de pareceres, es fundamental para la sostenibilidad de la red. ¿Por qué? Porque cuantas más alternativas sean exploradas más aumentarán las probabilidades de supervivencia ante cambios en el medio
- Las redes que no celebran, no merecen tener nada que celebrar. La celebración, la fiesta, lo lúdico y lo lírico es fundamental para la generación de confianza
y la confianza es el capital de las redes sociales, la base del capital social de una red.
Nota importante: todo lo que hace al trabajo en una red conversacional no necesariamente hace a una red de trabajo igualmente pluriárquica pero que define una comunidad de trabajo o de ciberactivistas.
Si crees que puedes aportar algo interesante deja un comentario...
Debes estar logueado con tu OpenID para postear.
Tout ce qui n'est point nouveau dans un temps d'innovation est pernicieux ~ Saint Just
« Esta Europa No! « Portada » Una sencilla verdad »
Salvo indicación o advertencia en contrario, el autor de todas las entradas de este blog es David de Ugarte, quien las escribe y hace devolución expresa de ellas al Dominio Público
|